Σεβασμός στον ελεύθερο ρεπόρτερ

Με αφορμή τον θόρυβο και τα ανθρωποφαγικά αντανακλαστικά της κοινωνίας των σόσιαλ σε βάρος της ρεπόρτερ του Open Μαρίας Σιαμπάνου, αναδημοσιεύουμε άρθρο που είχε καταχωρηθεί στο μπλογκ στις 22 Φεβρουαρίου 2022. Αναφερόταν σε εκείνους τους δημοσιογράφους «ειδικών αποστολών»: πολεμικούς ανταποκριτές και εξωτερικούς ρεπόρτερ. Η Μαρία Σιαμπάνου κάλυπτε το ρεπορτάζ της πυρκαγιάς στα Μέγαρα, όταν παρασύρθηκε σε ένα στιγμιαίο νευρικό γέλιο, αποτέλεσμα της έντασης και της κόπωσης. Το άρθρο ακολουθεί. 

Η σκληρή πλευρά της άσκησης δημοσιογραφίας είναι οι πόλεμοι. Μας το θύμισαν οι πολλές αποστολές Ελλήνων δημοσιογράφων και τεχνικών σε εμπόλεμες περιοχές της Ουκρανίας για να καταγράψουν εικόνα, ήχο και ατμόσφαιρα από τη φωτιά του πολέμου. Εκεί από όπου χιλιάδες έντρομοι πολίτες έσπευσαν να φύγουν, οι Έλληνες απεσταλμένοι –όπως και οι ξένοι– προσπάθησαν να φτάσουν. Και έφτασαν για να μας στείλουν υλικό ενημέρωσης που εμείς «καταναλώνουμε» με το πρωινό μας ή παρακολουθούμε στη βραδινή μας χαλάρωση μπροστά στις οθόνες του καθιστικού. 

Δημοσιογράφοι που τους γνωρίζαμε «αλλιώς», όπως τον Τάκη Σφυρή με τα (και) ανάλαφρα ρεπορτάζ του από τον διεθνή χώρο και τα on air πειράγματα στη Ρίτσα Μπιζόγλη, ζαλώθηκαν τον προστατευτικό εξοπλισμό (τον οποίο εξασφάλισαν καθυστερημένα, μόνο ύστερα από την παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ) και έφυγαν για το μέτωπο ή κοντά στο μέτωπο. 

Αναγνωρίσιμες φυσιογνωμίες από διαφορετικά ρεπορτάζ και συνάδελφοι του διπλανού γραφείου, γνώριμοι από άλλους δημοσιογραφικούς χώρους, τους βλέπουμε πλέον σε νέους ρόλους, με φόντο έρημες πόλεις ή πλάι σε πανικόβλητους πολίτες που δηλώνουν την απόγνωσή τους μέσα από ήχους σειρήνων και κρότων.  

Οι ελεύθεροι ρεπόρτερ και οπερατέρ εξωτερικών συνεργείων, αυτοί που δεν έχουν ωράριο, δική τους εκπομπή, σταθερό πόστο· εκείνοι που αναπνέουν για μέρες καπνούς μέσα στις πυρκαγιές και παγώνουν για ώρες στα χιόνια για να μεταδώσουν πληροφορίες· αυτοί που έχουν την πιο δύσκολη δημοσιογραφική ειδικότητα, εξελίχθηκαν στην, ας την πούμε έτσι, νέα γενιά πολεμικών ανταποκριτών. Να ελπίσουμε ότι θα είναι και η τελευταία; Ουτοπία να πιστεύεις ότι οι πόλεμοι θα πάψουν και οι λειτουργοί της ενημέρωσης να τους καλύπτουν…

Το έχουμε ξαναγράψει, το έχουμε ξαναπεί: μπροστά στον άνθρωπο που δουλεύει αγκαλιά με τον κίνδυνο και την ταλαιπωρία για να ενημερώσει (μεταδίδοντας σε ημίφως για να μη γίνει στόχος πυρών), μπροστά στον ελεύθερο ρεπόρτερ, γενικά, των δύσκολων αποστολών, νιώθουμε λιγότερο δημοσιογράφοι.

Τον σεβόμαστε γι’ αυτό που κάνει· τον θαυμάζουμε για το θάρρος του· τον επαινούμε για την υπηρεσία που προσφέρει. Αυτήν που δεν πληρώνεται με χρήματα παρά μόνο με λόγια αναγνώρισης. Ελάχιστα από τα οποία καταθέτουμε εδώ, σε τούτο το κείμενο. Με βαθιά εκτίμηση... 

Διονύσης Βραϊμάκης 

@@@@@@
harddog.sport@gmail.com