Από αυτούς που θα επιμηκύνουν πάντα την εφηβεία μας

Ο Καλογερόπουλος έζησε τα - πολλά- τελευταία χρόνια στον νότο αυτοεξόριστος και «διωγμένος». Πάντα αβόλευτος, μεταξύ ονείρων και ματαίωσης, ηδονής και οδύνης. Μια αλογόμυγα, ένας «τρελός του χωριού» με τους χωρικούς όμως σε βαθύ ύπνο. Ποτέ με πρότερο, πάντα μ' έντιμο βίο. Αξέχαστος αλλά και ξεχασμένος στον τόπο του, στην χώρα του.
Ένας κόσμος τον αγάπησε και τον αγάπησε πραγματικά. Τον ένιωσε, τον κατάλαβε. Ένας άλλος κόσμος -δεξιά και αριστερά- αλλά και ευρύτερα μέσα από το σινάφι του (εννοείται...) τον αγνόησε, τον προσπέρασε, τον ξέχασε μέχρι που τον... ξαναθυμήθηκε στην αυλαία. Γνωστά πράγματα. Όλα είναι μιλημένα, όλα είναι ειπωμένα. Ίσως. Για τον Καλογερόπουλο έχουν ειπωθεί πολλά και θα ειπωθούν περισσότερα. Δεν ξεμπερδεύεις εύκολα μαζί του. Άστρον αυτόφωτον ού δύεται. Η ζωή του, η πορεία του μια «μίμηση πράξεως σπουδαίας». Έθρεψε το θαύμα εντός του και έλαμψε. Στο θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση. Ένας μερακλής στο τρίχορδο ζητιανόξυλο και στους λαϊκούς δρόμους. Τον Νίκο τον «Καλόγερα» τον «φούλη» τον αγάπησα πολύ και τον αγαπώ. 
Από αυτούς που θα επιμηκύνουν πάντα την εφηβεία μας.
/και αγναντεύω τα σημεία για ν' ανέβω άλλη μια/
/μια οκτάβα παραπάνω, για να μην ξαναποθάνω/
«Στον τεκέ του κάτω κόσμου»

** Κείμενο του Γιάννη Πετρίδη στο fb.