Παπαδόπουλος Ιωάννης τυφεκιοφόρος πεζικού 80η ΕΣΣΟ

Όσοι δεν ήταν  παρόντες εκείνα τα χρόνια, έστω και σε μικρή ηλικία, είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσουν πόσο έντονο ήταν το αποτύπωμα και πόσο καθοριστικό ήταν το στίγμα του Νίκου Καλογερόπουλου στην ελληνική οθόνη, τη μεγάλη κυρίως αλλά και τη μικρή. Το πρώτο μισό (τουλάχιστον) της δεκαετίας του ’80 ήταν ολοκληρωτικά δικό του και το είχε κατακτήσει με το σπαθί του μέσω ενός εκπληκτικού σερί ερμηνειών σε εξαιρετικά σημαντικές και συγχρόνως εξαιρετικά δημοφιλείς ταινίες. Έμοιαζε ίσως απροσδόκητος ως «σταρ», η ισχύ του όμως ήταν αναμφισβήτητη, και μάλιστα σε μια εποχή που είχαν επίσης ανατείλει λαμπρά τα άστρα του Κιμούλη, του Ρέτσου, του Καφετζόπουλου. 

Όμως το κινηματογραφικό σερί του Νίκου Καλογερόπουλου, που έφυγε από τη ζωή στα 74 του, ήταν και παραμένει αξεπέραστο. Ένα σερί που ξεκίνησε με έναν μικρό αλλά καίριο – και συνδετικό με τον θεατή – ρόλο στο «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι» (1980) του Θόδωρου Μαραγκού, με «όχημα» τον Θανάση Βέγγο. Μια λαϊκή κωμωδία πολιτικής συνειδητοποίησης, είδος που ανέδειξε και τίμησε ο δημιουργός της και που το τελειοποίησε με την επόμενη ταινία του, το «Μάθε παιδί μου γράμματα», η οποία έσπασε τα ταμεία τη χρονιά που ακολούθησε. Στον κεντρικό ρόλο του ατίθασου και ανερμάτιστου νεαρού επαρχιώτη που ακούει μανιωδώς το “Rasputin” των Boney M, ο Καλογερόπουλος «έβγαζε μάτια» με τις μικρές και μεγάλες εμπνεύσεις του, γεγονός αξιοθαύμαστο αν αναλογιστεί κανείς ότι πλάι του έδιναν επίσης ρεσιτάλ – ο καθένας με τον τρόπο του – ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Κώστας Τσάκωνας.

**Διαβάστε εδώ τη συνέχεια του άρθρου του Δημήτρη Πολιτάκη στο lifo.gr.