Ο αντιπρόεδρος του Εδεσσαϊκού (του οποίου ελάχιστοι από όσους τον επικαλούνται θυμούνται το όνομά του) έχει γίνει σύμβολο δημόσιου χλευασμού. Το χλεύασαν κωμωδιογράφοι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί –οι πάντες. Ακόμα και στη Βουλή έφτασε ο ιδιότυπος τρόπος έκφρασής του, που μπορεί να ήταν μια άτυχη στιγμή, όταν ο Αλέξης Τσίπρας, για να σχολιάσει πολιτικό του αντίπαλο, τον παρομοίασε με τον «πρόεδρο του Εδεσσαϊκού» (αγνοώντας ότι ήταν αντιπρόεδρος και όχι πρόεδρος). Τότε ο Θωμάς Μάτσιος –αυτό είναι το όνομά του– εξέφρασε τη βαθιά του πίκρα, μπορεί και την απόγνωσή του: «Είναι ντροπή αυτό που συμβαίνει. Τι άλλο να κάνω; Να φτάσω στο σημείο να αυτοκτονήσω από ντροπή; Φτάνει πια».
Παρ’ όλα αυτά, η χλεύη συνεχίζεται από πολλές κατευθύνσεις –πολιτικές και μη. Και σήμερα, περίπου μια δεκαετία μετά, ο άνθρωπος έγινε εμμέσως πρωτοσέλιδο θέμα («Κόμμα Εδεσσαϊκού» είναι ο τίτλος στο Μανιφέστο). Γιατί συχνά ξεχνάμε ότι πίσω από εκείνη τη φραστική αστοχία υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, μια τοπική κοινωνία και η χλεύη γίνεται πληγή που δεν κλείνει.
Μήπως είναι καιρός να σταματήσει το «αστείο»; Ή, μάλλον, χωρίς «μήπως». @@@@@@
harddog.sport@gmail.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου