Ο Μακρόν έσπειρε ανέμους και τώρα θερίζει θύελλες

Ο  Παναγιώτης Σωτήρης γράφει στο in.gr για τη λαϊκή έκρηξη στη Γαλλία, τον «συστηματικό ρατσισμό εναντίον των εκατομμυρίων πολιτών που είναι μεταναστευτικής καταγωγής» κ.ά.

{...} Προσθέστε σε όλα αυτά το γεγονός ότι η Γαλλία μπορεί να μην είναι πια μια μεγάλη – και βάναυση – αποικιακή δύναμη (παρότι διατηρεί υπερπόντιες αποικιακές κτήσεις και την ανοιχτή πληγή της Κορσικής) όμως έχει μεταφέρει την αποικιακή λογική στο εσωτερικό της χώρας, σε έναν συστηματικό ρατσισμό εναντίον των εκατομμυρίων πολιτών που είναι μεταναστευτικής καταγωγής, έναν ρατσισμό που εκφράζεται με ποικίλους τρόπους, από τις άνισες κοινωνικές προοπτικές που προσφέρει έως την πολύ πιο σκληρή αστυνομική μεταχείριση. Γιατί μπορεί να πέρασαν 65 ακριβώς χρόνια από τη 17η Οκτωβρίου του 1961, τη βραδιά όπου η αστυνομία του Παρισιού έπνιξε στον Σηκουάνα δεκάδες Αλγερινούς που διαδήλωναν υπέρ της ανεξαρτησίας της πατρίδας τους, αλλά η ρατσιστική λογική και πρακτική παραμένει και δεν είναι τυχαίο ότι τα πρώτα σχολεία που εξεγέρθηκαν ήταν αυτά των παρισινών «προαστίων».

Την ίδια ώρα η Γαλλία, πάνω από μια δεκαετία, πρωτοστατεί στην αντίληψη ότι το μόνο που μπορεί να γίνει απέναντι στις μαζικές κινητοποιήσεις είναι η σκληρή αστυνομική βία. Δεν είναι τυχαίο ότι οι αρμόδιοι υπουργοί αναφέρουν στις δηλώσεις τους πόσοι αστυνομικοί τραυματίστηκαν, αλλά όχι πόσοι διαδηλωτές, ή ο τεράστιος αριθμός συλλήψεων, όχι μόνο στην μεγαλειώδη ημέρα κινητοποιήσεις στις 17 Οκτωβρίου, αλλά και σε όλη τη διάρκεια των κινητοποιήσεων, όπως και όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Όλα αυτά δεν είναι άσχετα με το γεγονός ότι σε όλη τη διάρκεια της προεδρίας του Εμανουέλ Μακρόν η Γαλλία έγινε το μεγάλο εργαστήριο της τεχνολογίας εξουσίας του «Ακραίου Κέντρου» ή του «υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού» στην Ευρώπη. Ο συνδυασμός ανάμεσα σε μια δήθεν «υπερβατική» ιδεολογία και την ανοιχτή και ρητή αποδοχή της ατζέντας της Ακροδεξιάς, ο κυνισμός απέναντι σε κάθε κοινωνική διεκδίκηση και πάνω από όλα η περιφρόνηση προς την ίδια τη βούληση της κοινωνίας που συμπυκνώνει η επιβολή «ανακτορικών κυβερνήσεων» χωρίς καμιά νομιμοποίηση, στην πραγματικότητα διαμόρφωσαν μια από τις πλέον αντιδημοκρατικές συνθήκες στην Ευρώπη, μια ιδιότυπη θωράκιση ενός κυβερνητικού κέντρου απέναντι στην ίδια την κοινωνία, συνδυασμένη με μια εμμονική εχθροπάθεια απέναντι στην ίδια την κοινωνία. 

**Διαβάστε εδώ, στο in.gr πλήρες το άρθρο Παναγιώτη Σωτήρη.