Σήμερα γιορτάζει αυτό το λαϊκό πια θεωρούμενο όνομα «Σωτηρία», που καμία σχεδόν σύγχρονη οικογένεια millennial δεν θα διάλεγε για το παιδί του, παρά το νόημά του.
Κάποτε, όμως, μια κυρία, μια γιαγιά όπως μας επέτρεπε να τη φωνάζουμε, γύρω στα 95 έτη, ζούσε στο Κερατσίνι πάνω στη λεωφόρο Σαλαμίνος και ήταν φίλη της γιαγιάς μου. Ήταν Πόντια, φορούσε μαύρα ρούχα και είχε καλοσυνάτο χαμόγελο.
Αυτή η γιαγιά, η γιαγιά Σωτήρια, με τα διαλυμένα της πόδια από τα χρόνια και τη σκυφτή της πλάτη έκανε το εξής μαγικό: είχε δύο παρτέρια μπροστά στο ισόγειο σπίτι της (μια κάμαρα με τζαμαρία που προοριζόταν για μαγαζί) και τα φρόντιζε σαν δική της αυλή, σαν δικό της κήπο.
Τα φυτά είχαν θεριέψει, τα λουλούδια μύριζαν, το πράσινο κατέκλυζε το μικρό χωμάτινο πλαίσιο.
Και σκεφτόμουν πως είχε βρεθεί πάνω στην άσφαλτο να ζει όπως κάποιος σε βουνό και σε πυκνό δάσος και ίσως αυτό της θύμιζε την παιδική της ηλικία.
Αυτή η φροντίδα για τα φυτά της κυρίας Σωτηρίας που ομόρφαινε το χειρότερο μέρος μιας πόλης ήταν παρακαταθήκη της.
Σωτηρία όνομα και πράγμα.
*Η Βέρα Φραντζή είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Τελευταία δουλειά της το μυθιστόρημα «Η πωλήτρια» από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Έχει ιδιότυπη και ευχάριστη γραφή που προσωπικά γνωρίσαμε από παλαιότερα κείμενα στο μπλογκ sifiniera - λευκό χαρτί. Το συγκεκριμένο για τη «γιαγιά Σωτηρία» είναι ανάρτησή της στο fb ανήμερα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (6 Αυγούστου). Το αναδημοσιεύουμε με τη συγκατάθεσή της. Η φωτογραφία που εικονογραφεί το θέμα εδώ, στο μπλογκ, δεν έχει πραγματική σχέση με το περιεχόμενό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου