Καρυστιανού: Πολιτικά συντρίμμια πάνω από τα Τέμπη*

Η δημοσκοπική κατάρρευση της Ελπίδας για τη Δημοκρατία αποτυπώνει σε έναν βαθμό και το παράδοξο που ενσάρκωσε: Οσο η Μαρία Καρυστιανού διερρήγνυε τα ιμάτιά της ότι δεν σκοπεύει να ασχοληθεί με την πολιτική, όλοι ήθελαν να την ψηφίσουν. Μόλις το έκανε, πολλοί από αυτούς απογοητεύθηκαν διότι τους είχε πει ψέματα. 

Αυτό, όμως, είναι το μικρότερο από τα προβλήματα της «Ελπίδας». Το βασικό είναι ότι η πρόεδρός του πιάστηκε στην παγίδα που έστησε η ίδια στον εαυτό της. Ο κόσμος είδε αρχικά σε αυτήν τη «μάνα των Τεμπών». Μια γυναίκα που ζητούσε κάτι πολύ παραπάνω από κόμματα και πολιτικές – ζητούσε Δικαιοσύνη και ένα κράτος απαλλαγμένο από τις έως τώρα παθογένειες. Δύσκολο να μην ταυτιστείς με αυτά τα αιτήματα, σε όποια πλευρά του φάσματος κι αν ανήκεις. 

Ως «μάνα των Τεμπών» είχε την πολύ σπάνια ευκαιρία να ακολουθήσει τα βήματα της Μάγδας Φύσσα. Να προσηλωθεί στο στόχο έως ότου αυτός επιτευχθεί. Θα είχε πάρα πολύ κόσμο στο πλευρό της και θα κρατούσε το ζήτημα ψηλά. Ηξερε τους κινδύνους της εμπλοκής με την πολιτική κι όμως τους αγνόησε. Μαζί, αγνόησε και τους κινδύνους για το ίδιο το ζήτημα των Τεμπών, του οποίου έγινε το πρόσωπο. 

Για το ίδιο το κόμμα και τις πολιτικές του «θέσεις» υπάρχουν πολλά να πει κανείς, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας. Είναι άσκοπο να κάνεις πολιτική ανάλυση για ένα κόμμα που και το ίδιο δεν ξέρει τι είναι. Κι αν ξέρει, μας το κρατάει κρυφό. 

*Απόσπασμα από άρθρο της Μαρίας Δεδούση στο protagon.gr. Ολόκληρο εδώ.