Ένα σκίτσο 43 ετών επίκαιρο σήμερα

Οι φωτιές του καλοκαιριού δεν αποτελούν έκπληξη, αποτελούν τραγική εποχική επανάληψη. Κάθε χρόνο, αυτό το τρίμηνο, και ίσως λίγο παραπέρα, λαμπαδιάζουν δάση, χάνουν μαζικά τη ζωή τους ανυπεράσπιστοι πολίτες (Μάτι, Ηλεία) και παγιδευμένοι στο δάος μετανάστες  (Έβρος 2023), θυσιάζονται πυροσβέστες, σκοτώνονται πιλότοι πυροσβεστικών, καταστρέφονται η χλωρίδα και η πανίδα, δυστυχούν άνθρωποι και ζώα, χάνονται περιουσίες και γίνονται για ώρες και για μέρες πύρινες οι τηλεοπτικές οθόνες. Τα ρεπορτάζ της φρίκης είναι σχεδόν πανομοιότυπα εδώ και μισό αιώνα, τουλάχιστον. Πανικός, καπνοί, άνθρωποι που τρέχουν, εναέρια μέσα που αδειάζουν τόνους νερού, άλλοι που αρνούνται να φύγουν για να σώσουν ό,τι σώζεται, οργή, συγκίνηση, ερωτήματα, υποσχέσεις. 

Και μαζί με όλα αυτά, στον Τύπο άρθρα –τόσο πύρινα όσο και οι πυρκαγιές–, ρεπορτάζ, σχόλια και σκίτσα πικρά, χλευαστικά, αποδοκιμαστικά. Θυμόμαστε ένα (δεν είμαστε βέβαιοι ότι είναι του Κώστα Μητρόπουλου, αλλά το πιθανολογούμε), που εικονίζει εμπρηστές να τρέχουν σαν λαμπαδηδρόμοι και σκυταλοδρόμοι κρατώντας έναν αναμμένο δαυλό που τον παραδίδουν ο ένας στον άλλον. Αλλά υπάρχουν και δεκάδες άλλα. Ανάμεσά τους, το συγκεκριμένο που συνοδεύει αυτήν την ανάρτηση, του Δημήτρη Ντούβλη, είναι 43 ετών αλλά παραμένει διαχρονικό. Δημοσιεύτηκε στο Έθνος το Σάββατο 30 Ιουλίου 1983. Ανήκει στο αρχείο του CatIsArt.gr και το επανέφερε στο σήμερα με ανάρτησή του ο δημοσιογράφος και σκιτσογράφος Παναγιώτης Μίλας. Κάλλιστα θα μπορούσε να δημοσιευτεί χωρίς καμιά αλλαγή. 

Blogger  

@@@@@@
harddog.sport@gmail.com