Όταν 15 λέξεις βαφτίζονταν «συνέντευξη»

Το δημοσιογραφικό κόλπο, ευτυχώς όχι συχνό, να παρουσιάζεται ως δήλωση ένας σύντομος τυπικός χαιρετισμός, είναι παλιό. Μας το θυμίζει η Εστία στη στήλη της «Προ 60 ετών», στην οποία αναδημοσιεύεται καθημερινά ένα σχόλιο ή μια είδηση από την έκδοση της αντίστοιχης ημερομηνίας προ εξηκονταετίας. Στην έκδοση της Τετάρτης διαβάζουμε το σχόλιο που είχε δημοσιευτεί στις σελίδες της (νομίζουμε ότι στην τελευταία καταχωρούνταν αυτού του είδους τα σχόλια) και στο οποίο αναφερόταν ότι άλλη εφημερίδα χαρακτήρισε «συνέντευξη» τα ελάχιστα λόγια της Γκρέτα Γκάρμπο στον δημοσιογράφο της: «Αισθάνομαι κουρασμένη… Όχι, δεν θέλω να μιλήσω για τον κινηματογράφο… Θα φύγω σύντομα… Καληνύχτα σας». Κάτι ανάλογο είχε γίνει και με τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Συγκεκριμένα, είχε γράψει η Εστία πριν από εξήντα χρόνια: 

Εις πρωινήν εφημερίδα δημοσιεύεται «συνέντευξις» με την Γκρέτα Γκάρμπο, πού ευρίσκεται εις την Ελλάδα: «Αισθάνομαι κουρασμένη… Όχι, δεν θέλω να μιλήσω για τον κινηματογράφο… Θα φύγω σύντομα… Καληνύχτα σας». Και μια εφημερίς δημοσιεύει «συνέντευξιν» με τον επίσης παρεπιδημούντα αλλήθωρον φιλόσοφον Ζαν-Πωλ Σαρτρ: «Φεύγω αμέσως για τα νησιά… Θα γυρίσω μετά οκτώ ημέρες… Τότε, αν θέλετε…». Αλλά τα λίγα αυτά λόγια, πού δεν λέγουν τίποτε, ημπορούν άραγε να θεωρηθούν συνεντεύξεις; Πολύ αμφιβάλλομεν! Διότι, εν τοιαύτη περιπτώσει, συνέντευξιν δίδει και πας ο λέγων:
– Καλημέρα σας! Και: – Αφήστε με ήσυχον, επί τέλους!

Όχι, δεν συνοδεύονταν οι δυο «συνεντεύξεις» με φωτογραφίες των δημοσιογράφων πλάι στα είδωλα της εποχής. Οι νεότεροι συνάδελφοί τους θα το είχαν κάνει, ιδίως την εποχή των κινητών τηλεφώνων και των σέλφι. Και ακόμα περισσότερο, στις μέρες που κάποιος αναγνωρίσιμος βρίσκεται ξαφνικά μπροστά σε μια κάμερα χωρίς να το περιμένει και αυτό βαφτίζεται «συνομιλία» και «αποκλειστικότητα».

@@@@@@
harddog.sport@gmail.com