Κάθε καλοκαίρι η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με την ίδια μεγάλη πρόκληση. Μια πρόκληση που γίνεται ολοένα δυσκολότερη, καθώς η κλιματική κρίση δημιουργεί συνθήκες πρωτόγνωρες και ακραίες. Οι υψηλές θερμοκρασίες, οι παρατεταμένες περίοδοι ξηρασίας και οι θυελλώδεις άνεμοι μετατρέπουν κάθε μικρή εστία σε μια δυνητικά μεγάλη απειλή.
Το ζήσαμε και στην Άνδρο. Με το πρόσθετο πρόβλημα ότι, λόγω του απαγορευτικού, δεν μπορούσαν να έρθουν πρόσθετες δυνάμεις και, λόγω των συνθηκών, τα εναέρια μέσα που έφτασαν στο νησί δεν μπόρεσαν να επιχειρήσουν. Το ζουν πολλές περιοχές της Ελλάδας. Αυτές τις μέρες, το ζει η Ισπανία, το ζει η Γαλλία. Οι πυρκαγιές τείνουν πλέον να αποτελέσουν ένα θλιβερό, σχεδόν... εθιμικό φαινόμενο του καλοκαιριού. Και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει ποτέ να αποδεχθούμε ως φυσιολογικό.
Δεν μπορούμε να συνηθίσουμε την εικόνα του καπνού στον ορίζοντα. Δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με την αγωνία της εκκένωσης ενός οικισμού, με την απειλή για ανθρώπινες ζωές, με την καταστροφή περιουσιών, με την απώλεια του φυσικού πλούτου που χρειάστηκε δεκαετίες για να δημιουργηθεί και λίγες μόνο ώρες για να χαθεί.
Και υπάρχει ένας ήχος που πλέον στοιχειώνει κάθε ελληνικό καλοκαίρι. Ένας ήχος που παγώνει τον χρόνο και κάνει όλους να κοιτάζουν την οθόνη του κινητού τους. Ο απόκοσμος, διαπεραστικός ήχος του 112. Ένας ήχος που δεν προμηνύει ποτέ κάτι ευχάριστο. Είναι ο ήχος της αγωνίας, της εκκένωσης, της μάχης με τις φλόγες. Έχει γίνει το πιο αναγνωρίσιμο ηχητικό σήμα του φόβου, υπενθυμίζοντάς μας ότι μια ακόμη κοινότητα βρίσκεται σε κίνδυνο. Μακάρι να έρθει η μέρα που θα πάψει να ακούγεται τόσο συχνά τα καλοκαίρια μας.
Κάθε πυρκαγιά αφήνει πίσω της βαθιές πληγές. Πληγές στο περιβάλλον, στην τοπική οικονομία, στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Δάση που χάνονται, καλλιέργειες που καταστρέφονται, ζώα που αφανίζονται, οικογένειες που βλέπουν τον κόπο μιας ζωής να απειλείται μέσα σε λίγες στιγμές. Και, δυστυχώς, πολλές φορές η χώρα μας έχει θρηνήσει και το πιο βαρύ τίμημα, ανθρώπινες ζωές. Καμία υλική απώλεια δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτή την τραγική πραγματικότητα.
Η πυρκαγιά στην Παλαιόπολη αποτέλεσε ακόμη μία υπενθύμιση των νέων δεδομένων που διαμορφώνει η κλιματική κρίση. Οι άνεμοι που επικράτησαν ήταν πρωτοφανούς έντασης, δημιουργώντας εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για όλους όσοι επιχειρούσαν στο πεδίο. Η διαρκής μεταβολή της έντασης και της κατεύθυνσής τους αύξανε συνεχώς τον κίνδυνο αναζωπυρώσεων, γεγονός που επιβάλλει ακόμη και τώρα την παραμονή ισχυρών δυνάμεων στην περιοχή, μέχρι να εξαλειφθεί κάθε πιθανότητα νέας εστίας.
Απέναντι σε αυτή τη δύσκολη δοκιμασία, αναδείχθηκε για ακόμη μία φορά η δύναμη της συλλογικής προσπάθειας. Πυροσβέστες, εθελοντές, στελέχη της Πολιτικής Προστασίας, αστυνομικοί, εργαζόμενοι του Δήμου Άνδρου, το ΕΚΑΒ και κάτοικοι ένωσαν τις δυνάμεις τους με έναν κοινό στόχο: την προστασία της ανθρώπινης ζωής, των περιουσιών και του φυσικού περιβάλλοντος.
Σε αυτές τις στιγμές δεν περισσεύει κανείς. Κάθε άνθρωπος που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αξίζει τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη όλων μας. Πίσω από κάθε επιχείρηση υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται αδιάκοπα, πολλές φορές κάτω από ακραίες συνθήκες, με μοναδικό γνώμονα την ασφάλεια των πολιτών και την προστασία του τόπου.
Η εμπειρία των τελευταίων ετών δείχνει ότι οι πυρκαγιές αποτελούν πλέον μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας. Η αντιμετώπισή τους απαιτεί συνεχή ετοιμότητα, συντονισμό όλων των αρμόδιων φορέων, σύγχρονα μέσα, πρόληψη και υπεύθυνη στάση από όλους μας. Η προστασία του φυσικού μας πλούτου δεν είναι υπόθεση ενός μόνο φορέα. Είναι μια συλλογική ευθύνη που μας αφορά όλους.
Όταν οι φλόγες σβήσουν, μένει η σιωπή. Μένει το μαύρο τοπίο, η απώλεια, η ανάγκη να ξαναγεννηθεί η φύση και να επουλωθούν οι πληγές των ανθρώπων. Και τότε γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρο ότι κάθε δέντρο που σώζεται, κάθε σπίτι που προστατεύεται και, πάνω απ' όλα, κάθε ανθρώπινη ζωή που διαφυλάσσεται αποτελεί μια μεγάλη νίκη.
Η Ελλάδα θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει δύσκολα καλοκαίρια. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχθούμε τις πυρκαγιές ως μια αναπόφευκτη πραγματικότητα. Οφείλουμε να συνεχίσουμε να επενδύουμε στην πρόληψη, στην ετοιμότητα, στη συνεργασία και στην αλληλεγγύη, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να θωρακίσουμε αποτελεσματικότερα τις τοπικές μας κοινωνίες.
Οι φωτιές δεν είναι και δεν πρέπει ποτέ να γίνουν η νέα μας κανονικότητα.
Η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι μόνο να καταφέρνουμε να περιορίζουμε μια πυρκαγιά. Η μεγαλύτερη νίκη είναι να διαφυλάσσουμε τον άνθρωπο, το περιβάλλον και τον τόπο μας. Και αυτή η μάχη απαιτεί ενότητα, υπευθυνότητα και διαρκή εγρήγορση από όλους. Για να έρθει εκείνος ο Σεπτέμβριος που το καλοκαίρι δεν θα μας θυμίζει στάχτη και καπνό, αλλά μόνο ζωή, δημιουργία και ελπίδα.
*Ο δημοσιογράφος Γιάννης Βαθυάς είναι εκπρόσωπος Τύπου του Δήμου Άνδρου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου