Ο λογιστής των νεκρών

Φαντάσου έναν λογιστή που κρατάει διπλογραφικά νεκρούς. Αριστερή στήλη, δεξιά στήλη. Κάθε φορά που σκοτώνεται κάποιος στη μία πλευρά, τρέχει να γράψει απέναντι έναν δικό του, να βγει το ισοζύγιο. Παιδί για παιδί. Γιορτή για γιορτή. Νεκρός για νεκρό. Ο λογιστής δεν πενθεί ποτέ. Μόνο γεμίζει τα κατάστιχα και υπολογίζει. 

Μετά την επίθεση κοντά στο Pride του Βερολίνου, γεμίσαμε (πάλι) λογιστές του θανάτου. Αυτή τη φορά ήταν υποστηρικτές του Ισραήλ, οι οποίοι βρήκαν την «ευκαιρία» να ξεσπαθώσουν, αλλά και να ειρωνευτούν. Με παραλλαγές πάνω σε μία σκέψη: «και τώρα ας πάνε οι queer να υποστηρίξουν την Παλαιστίνη». 

Δεν το είπαν και δεν το έγραψαν ανώνυμοι λογαριασμοί με δεκαπέντε followers. Αλλά άνθρωποι μορφωμένοι, πάνω από τον μέσο όρο σε παιδεία, σε επαγγελματική διαδρομή, σε αυτό που θα λέγαμε «κριτική σκέψη», αν το έγραφαν στο βιογραφικό τους. Φιλοϊσραηλινοί, προφανώς. Κάποιοι, υποτίθεται, και φιλελεύθεροι. 

Ναι, η ειρωνεία τους έχει βάση. Είναι πραγματική και είναι σκληρή. Στα ευρωπαϊκά Pride των τελευταίων ετών κυματίζουν και πολλές παλαιστινιακές σημαίες. Ιδιοι χώροι, ίδια πλήθη, ίδιοι άνθρωποι. Και ένας ισλαμιστής διάλεξε ακριβώς αυτούς για να τους «πατήσει» με ένα βαν. Το θύμα και ο «σύμμαχος» στην ίδια πλατεία. Ωστε η ερώτηση να στέκει: πώς υποστηρίζεις κάποιον που θα σε σκότωνε; Και γιατί δεν υποστηρίζεις, αντίθετα, το Ισραήλ, που έχει την πιο ανοιχτή και ανεκτική κοινωνία για τους LGBTQ; 

Διαβάστε εδώ, στο protagon.gr, τη συνέχεια του άρθρου του Στέλιου Σοφιανού.