Πώς στήθηκε το ιατρείο τού Πολυτεχνείου

Από το πρώτο βράδυ της κατάληψης, όταν ακόμα κανείς δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι σε 3 μέρες θα χάνονταν άνθρωποι,  φάνηκε η ανάγκη να συσταθεί στο χώρο της κατάληψης ένα πρόχειρο ιατρείο, για μια ώρα πρώτης ανάγκης. Υπεύθυνος του Ιατρείου τότε είχε οριστεί ο φοιτητής της Ιατρικής Γιώργος Παυλάκης. Οι φοιτητές είχαν εξοργιστεί από την απόφαση της Χούντας να απαντήσει στην εξέγερση της Νομικής με μαζική, υποχρεωτική στράτευση, οπότε στην κατάληψη κατέβηκαν φοιτητές από όλες τις Σχολές των ΑΕΙ,  και σπουδαστές  ανώτερων ή κατώτερων  Σχολών εκείνης της εποχής. Μετά, η κατάληψη γιγαντώθηκε, καθώς μαθητές, εργάτες και υπάλληλοι συγκεντρώθηκαν στην Οδό Πατησίων, διατρανώνοντας την αντίθεσή τους στο καθεστώς του Παπαδόπουλου. Υπολογίστηκε ότι μέχρι και 30.000 είχαν φτάσει οι διαδηλωτές σε κάποια στιγμή.

Ένα ιατρείο ήταν τουλάχιστον απαραίτητο. Και οι φοιτητές, μετά την Νομική είχαν μάθει να οργανώνονται. Σε μια αίθουσα του κτιρίου της Αρχιτεκτονικής έφτιαξαν ένα πρόχειρο ιατρείο για ελαφρά περιστατικά, αλλά και ένα αυτοσχέδιο χειρουργείο, χρησιμοποιώντας τραπέζια και γραφεία. Αργότερα, όταν άρχισαν τα δακρυγόνα και το ξύλο, στις 16 Νοεμβρίου, στήσανε κι ένα σταθμό πρώτων βοηθειών, πιο κοντά στην πύλη του ιδρύματος. Τις πρώτες ημέρες πρόσφεραν υπηρεσίες φοιτητές της Ιατρικής. Μετά έσπευσαν γιατροί, από το Ρυθμιστικό Κέντρο (το σημερινό «Γιώργος Γεννημάτας» μετά από μια περιπετειώδη διαδικασία) , αλλά και από το Λαϊκό Νοσοκομείο, από το ΚΑΤ, ο καθηγητής Χειρουργικής Κωνσταντίνος Αλιβιζάτος, ο ψυχίατρος Π. Σακελλαρόπουλος, αλλά και ιδιώτες γιατροί, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν στις εκκλήσεις του ραδιοφωνικού σταθμού που είχαν στήσει οι φοιτητές.

** Από το enikos.gr.