Η βραδιά στο Ηρώδειο που δεν χόρταινες τον Διονύση*

του Διονύση Βραϊμάκη  

Δεν είχα δει τον Σαββόπουλο στην πρώτη εμφάνισή του στην Αθήνα, στην οδό Ξάνθου, στο Κολωνάκι, στην «Στοά» – ήμουν ακόμα αρκετά μικρός, αμάλλιαγος. Τον είδα λίγα χρόνια αργότερα, με το πρώτο χνούδι σχεδόν, στη Ρουλότα της Πλάκας. Και μετά για πολύ καιρό, πολύ συχνά, με πολλή αγάπη και λαχτάρα περνούσα πάμπολλα βράδια της νεανικής μου ζωής στην Ηπείρου, στο Κύτταρο. Για να το πω καλύτερα: στο θρυλικό για τη γενιά μου Κύτταρο. Πέρασαν από τότε πολλές συναυλίες και παραστάσεις στις οποίες, από συγκυρίες, δεν είχα τη χαρά και την τύχη να είμαι στο ακροατήριό του – ούτε καν όταν γέμισε (με όλη την Αθήνα να σπεύδει) το Ολυμπιακό Στάδιο το ΄83. Ήμουν πάντα, όμως, στο κοινό τού Διονύση – δηλαδή περιλαμβανόμουν ανάμεσα στους ανθρώπους πολλών γενεών, ακόμα και κατά πολύ νεότερων, που είχαμε κοινά ακούσματα και κοινή αγάπη για τη δουλειά του.

Θυμάμαι, τον είχα δει σε ζωντανή παρουσίαση (πολύ μετά το Κύτταρο) στο Μετρό στου Γκύζη, ενώ πριν από πολλά χρόνια έσπευσα στην Επίδαυρο για να τον παρακολουθήσω σε μια θεατρική του απόπειρα με τον Πλούτο του Αριστοφάνη (δείτε εδώ). Και το βράδυ της Πέμπτης, μετά από τόσο καιρό, απόλαυσα μια μεγάλη, ποιοτική, χορταστική –τρίωρη περίπου– συναυλία τού Σαββόπουλου στο Ηρώδειο. Λέω «απόλαυσα» έστω και αν θα ήθελα, σε αυτό το τρίωρο, περισσότερο Διονύση, περισσότερο Φορτηγό, περισσότερο Περιβόλι του Τρελού, περισσότερο Βρώμικο Ψωμί, περισσότερο Τραπεζάκια Έξω, περισσότερο Κούρεμα. Με δυο λόγια ήθελα μια ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ και όχι κάτι που για μεγάλο διάστημα έμοιαζε με «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι».

Ο Διονύσης, χωρίς υπερτροφικό Εγώ, όπως άλλων καλλιτεχνών, μοίρασε παιχνίδι δίκαια. Η Ελένη Βιτάλη γέμισε με τον όγκο της φωνής της το θέατρο, γοήτευσε, αποθεώθηκε με κραυγές από τη «γαλαρία» της τελευταίας κερκίδας («Γεια σου Ελένη!», ακούστηκε κάποια στιγμή μέσα στη σιωπή και πάνω από τη φωνή της) και είχε ίση, αν όχι περισσότερη, παρουσία από εκείνον στη σκηνή. Αλλά από εκεί και πέρα ο Σαββόπουλος τίμησε με αναφορές και με δικά τους τραγούδια τον Χατζιδάκι, το Τσιτσάνη, τον Παπαϊωάννου, τον Μαχαιρίτσα, τον Σουγιούλ, τη γενιά τραγουδοποιών του ’50 κ.ά. Μαζί ανέδειξε όλους, κυριολεκτικά όλους (πλην της γλυκιάς δροσερής κοπέλας στα κρουστά) τους μουσικούς του, δίνοντάς τους την ευκαιρία για μεγάλα ξεσηκωτικά σόλο.

Να πω ότι δεν το ευχαριστήθηκα; Δεν θα το πω. Να πω ότι θα το ευχαριστιόμουν περισσότερο αν ξετυλιγόταν μπροστά μου χθες ένα μεγάλο μουσικό Πάνθεον με τα τραγούδια του; Δεν θα το κρύψω. Όπως και να έχει, Διονύση, «Να μας έχει ο Θεός γερούς πάντα ν' ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε». Καλή αντάμωση και πάλι.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στον Πλούτο της Επιδαύρου το 2013, ο Διονύσης ήταν με κατάλευκο κοστούμι. Στη συναυλία του στο Ηρώδειο, φορούσε κατάμαυρο και ένα κόκκινο μαντίλι στο πέτο. Σε κάθε χρωματική περίπτωση, σκηνικά επιβλητικός. 

*Δημοσιεύτηκε στο Harddog στις 2 Σεπτεμβρίου 2016 με τίτλο «Ήθελα πιο πολύ Διονύση στο Ηρώδειο». Αναδημοσιεύεται σήμερα, με αφορμή της πρώτη επέτειο του θανάτου του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Όταν ο Διονύσης κέρδισε την Επίδαυρο