Μικροϊστορίες - 29 Φεβρουαρίου 2132

Αγαπάει τα ξίδια στον χρόνο. Είναι ανέξοδα, ακούραστα, ατέλειωτα. Ταξιδεύει στο παρελθόν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες –ακίνδυνα, αναίμακτα, ακαθοδήγητα. Από τότε που άνοιξε το προσωπικό του μπλογκ, κάνει ταξίδια και στο μέλλον. Ανεβάζει θέματα προγραμματισμένα να εμφανιστούν σε συγκεκριμένη μέρα, σε συγκεκριμένη ώρα. Σε μια στιγμή που μπορεί να κοιμάται, να είναι στη δουλειά, να οδηγεί σε δρόμους-πάρκινγκ. Μπορεί, ο μη γένοιτο, να εμφανιστεί στη σελίδα  όταν θα έχει πεθάνει ξαφνικά.
Τι είπες τώρα; Καταπληκτικό! Δηλαδή, μπορεί να ανεβάσει ένα θέμα, ή και πολλά , για μετά από δέκα, είκοσι, πενήντα χρόνια. Πιάνει το τάμπλετ, ανοίγει το αντμίν του μπλογκ, πάει στον «Ορισμό ημερομηνίας», διατρέχει τον χρόνο κλικάροντας ώρες, ημέρες, χρονολογίες: 2027, 2040, 2070, 2100. Οι επιλογές ατέλειωτες. Πού να αφήσει ένα θέμα-σπόρο που θα βρουν άλλοι άνθρωποι, σε άλλες εποχές, στις ίδιες πόλεις, που θα έχουν γίνειδιαφορετικές και η πλατεία Συντάγματος θα έχει μεταλλαχθεί σε στενοσόκακο από τις ανοικοδομήσεις;
Προχωράει κι άλλο στο βάθος του χρόνου: 2110, 2115. Σταμάτησε στις 29 Φεβρουαρίου του δίσεκτου 2132, ημέρα Παρασκευή. Εκεί, στις 02.15 μ.μ., θα αφήσει το μήνυμα στον συμπολίτη του μέλλοντος: «Συνάνθρωπε, είμαι από το 202Χ, σου γράφω μπλοκαρισμένος στον Κηφισό. Ελπίζω όταν θα διαβάζεις αυτό το μήνυμα να έχω φτάσει στο σπίτι μου. Ευχήσου το».

Δ.Β.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΛΛΕΣ ΜΙΚΡΟΪΣΤΟΡΙΕΣ
Το πέλμα
Θα γυρίσω
Ο φάρος
Η ηλικία ως ύβρις 
Το δάχτυλο 
Ποιήτρια, ετών επτά