Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2022

Όταν ο Καζάκος έγραφε στην Τζένη: «Είσαι εδώ, παρούσα, ολοζώντανη»

Γιατί «το χνάρι που γράφεται πάνω στη Σκηνή τίποτα δεν το σβήνει» - Ένα κείμενο στο πρόγραμμα τού πρώτου έργου που ανέβηκε στο θέατρο της Τζένης Καρέζη μετά από τον θάνατο της

Στην πρώτη παράσταση που ανέβηκε στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» μετά τον θάνατο της μεγάλης ηθοποιού –στην πρώτη χωρίς την ίδια στη διανομή των ρόλων– ο Κώστας Καζάκος έγραψε ένα τρυφερό κείμενο που

δημοσιεύτηκε στο πρόγραμμα του έργου, στην 3η σελίδα, δηλαδή την πρώτη εσωτερική, απέναντι από τη 2η που την κάλυπτε η ολοσέλιδη γλυκιά φωτογραφία τής Τζένης. Με αφορμή τον θάνατό του ξεχωρίσαμε αυτό το πρόγραμμα από το πλήθος των –συλλεκτικών μπορούμε να πούμε– προγραμμάτων που γεμίζουν «έως απάνω» το ντουλάπι του σπιτιού με έντυπα από παλιές, αλλά και νεότερες, παραστάσεις που έχουμε δει (και είναι από τα λίγα κομμάτια του χαρτοβασιλείου που δεν μας βαραίνει και δεν πειράζουμε ούτε σελίδα, αντίθετα με άλλα έντυπα από τα οποία φροντίζουμε κατά καιρούς – και λίγο λίγο γιατί μας πονάει– να απαλλαγούμε).

Το κείμενο ήταν γραμμένο με ολοφάνερη συγκινησιακή φόρτιση από τον Κώστα Καζάκο, που «έλεγε» στη σύντροφό του ότι παρά τον θάνατό της ήταν «εδώ, παρούσα, ολοζώντανη» γιατί «το χνάρι που γράφεται πάνω στη Σκηνή τίποτα δεν το σβήνει».

Ο ηθοποιός (και θεατρώνης τότε) θύμιζε με λίγες λέξεις τις ηρωίδες που ενσάρκωσε στη σκηνή η Καρέζη γράφοντας: «Είναι εδώ η Μάρθα, η Έντα, η Μήδεια, η Τατιάνα, η Ηλέκτρα, η Λιούμποβα, η Ιοκάστη, η Άννα... Η εκθαμβωτική σου Άννα, με το άσπρο της φόρεμα και την πληγωμένη καρδιά, που ''πήρε το λεωφορείο κι έφτασε στο τέρμα του, εκεί που αρχίζει και είναι σαν εξοχή''».  

Αντιγράφουμε εκείνο το εισαγωγικό στο πρόγραμμα σημείωμα, κάνοντας απλώς ένα ελάχιστο ρετούς στα πολλά αποσιωπητικά που υπήρχαν σε όλο το κείμενο:  

«Και η παράσταση συνεχίζεται… Όλα συνεχίζονται πεισματικά. Και εις πείσμα. Λίγο αλλιώτικο το έργο, λίγο πιο κει το τραπέζι με την καρέκλα, λίγο διαφορετικά τα χρώματα της Σκηνής, κάπως παραλλαγμένα τα ονόματα των ρόλων, λίγο πιο κουρασμένοι οι παλιοί συνάδελφοι. Και τι με αυτό! Στο βάθος τίποτα δεν αλλάζει! Η ανθρώπινη περιπέτεια ξεδιπλώνεται κάθε βράδυ. Ίδια και απαράλλαχτη. Οι ίδιες αγωνίες, τα ίδια αισθήματα. Ίδιος ο πόνος, ίδια η χαρά. Ίδια και συ. Εδώ, παρούσα, ολοζώντανη. Το χνάρι που γράφεται πάνω στη Σκηνή τίποτα δεν το σβήνει. Η Σκηνή γεννάει στοιχειά. Και τα στοιχειά  δεν φεύγουν ποτέ από τόπο που γεννήθηκαν. Είναι εδώ η Μάρθα, η Έντα, η Μήδεια, η Τατιάνα, η Ηλέκτρα, η Λιούμποβα, η Ιοκάστη, η Άννα... Η εκθαμβωτική σου Άννα, με το άσπρο της φόρεμα και την πληγωμένη καρδιά, που ''πήρε το λεωφορείο κι έφτασε στο τέρμα του, εκεί που αρχίζει και είναι σαν εξοχή".  Όλα συνεχίζονται πεισματικά. Κι ο καινούργιος ρόλος μπορεί να βρίσκει το δρόμο του. Γίνανε μόνο μερικές μετατοπίσεις. Οδυνηρές. Έφυγε το όνομά σου από τις διανομές κι ανέβηκε ψηλά, στη μαρμάρινη μετόπη του Θεάτρου. Δεν θα αναβοσβήνει πια για να καλεί. Τώρα θα είναι σταθερά αναμμένο. Θέατρο Τζένη Καρέζη».

Το πρόγραμμα στο οποίο δημοσιεύτηκε το παραπάνω σημείωμα ήταν για την παράσταση «Ο Θάνατος του Εμποράκου» που ανέβηκε στο «Τζένη Καρέζη» σε σκηνοθεσία τού Ζιλ Ντασέν, του σπουδαίου σκηνοθέτη με διεθνή αναγνώριση και συντρόφου της Μελίνας Μερκούρη. Όλη η θεατρική παρέα έχει φύγει από τη ζωή, με τελευταία αναχώρηση εκείνη του Κώστα Καζάκου. 

Διον. Βραϊμάκης 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG: 
1) Ο «πυγμάχος» Κώστας Καζάκος - Μια συνέντευξη σε ένα ιστορικό αθλητικό περιοδικό 
2) Η παράσταση του Κώστα Καζάκου που κατέβασε βίαια η Χούντα