Σάββατο 13 Αυγούστου 2022

Δεκαπενταύγουστος στην Τήνο του '50

Τα χρόνια εκείνα όλο το νησί γιόρταζε τον Δεκαπενταύγουστο. Ολα τα χωριά άδειαζαν και κατέβαιναν οι χωριανοί με τα μουλάρια και τα γαϊδούρια τους στη Χώρα της Τήνου για το πανηγύρι. Οσοι έμεναν στα χωριά τους ήταν γιατί υπήρχε εκκλησία ή ξωκλήσι με το όνομα της Παναγίας και θα το λειτουργούσαν, ενώ θα ακολουθούσε και το αναμενόμενο πανηγυράκι με τα απαραίτητα ταπεινά κεράσματα και ίσως και γλέντι με βιολιά, τσαμπούνες και νταούλια.
Το λιμάνι στις 15 Αυγούστου ήταν γεμάτο βαπόρια, άλλα είχαν πλευρίσει, άλλα στη μέση του λιμανιού, όλα σημαιοστολισμένα κι έτοιμα να αρχίζουν να σφυρίζουν τα φουγάρα τους όταν θα ερχόταν η ώρα. Εξω απ’ το λιμάνι το καταδρομικό «Ελλη» είχε ρίξει άγκυρα εκεί που είχαν βυθίσει οι Ιταλοί το άλλο «Ελλη» τον Δεκαπενταύγουστο του 1940. Εκεί θα πήγαιναν οι επίσημοι με ατμάκατο, μετά τη λιτανεία της εικόνας της Παναγίας, να ρίξουν στεφάνι εις μνήμην των πεσόντων.
Μια μεγάλη βοή από τα πλήθη των προσκυνητών απλωνόταν στον αύλειο χώρο της Παναγίας, λες και άνοιγαν οι στρόφιγγες του πόνου των πιστών και απελευθέρωναν από μέσα τους ό,τι τους βασάνιζε και τους πονούσε. Το σπίτι μας είχε γίνει κέντρο διερχομένων. Θείοι, θείες, ξαδέρφια, παππούς, γιαγιά, άλλοι μακρινοί ή κοντινοί συγγενείς απ’ τα χωριά κι απ’ την Αθήνα ήταν το προσάναμμα που θα άναβε τη μεγάλη φωτιά την ώρα της λιτανείας.

Διαβάστε εδώ ολόκληρο το κείμενο τού Ντίνου Σιώτη που δημοσιεύεται στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδα των Συντακτών. Τίτλος του «Ο Δεκαπενταύγουστος στην Τήνο τότε», δηλαδή στις αρχές της δεκαετίας του ΄50, όπως διευκρινίζεται στη συνέχεια του θέματος.