Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2022

Μια γλειψιά από γλειφιτζούρι

Αυτό που συνόδεψε από τα υψώματα του Λυκαβηττού την αποχώρηση του 2021 και την έλευση του 2022, δεν ήταν φιέστα. Ήταν μια ερημική ολιγόλεπτη καλλιτεχνική φτώχεια. Ούτε καν 20 λεπτά, και «γεια σας». Δεν είναι τα 200 και κάτι χιλιάρικα ευρώ που δόθηκαν –και τα οποία προφανώς πήγαν σε ένα ποσοστό στα χέρια εργαζομένων: μουσικών, ηχοληπτών, κατασκευαστών σκηνικού, ηλεκτρολόγων κ.λπ. Και από αυτήν την άποψη μπορεί να έπιασαν τόπο. Ήταν το ελάχιστο του πράγματος, το μια «γλειψιά από γλειφιτζούρι»· ήταν η έλλειψη έμπνευσης, η αίσθηση της ξεπέτας, η μοναχικότητα της γιορτής, η αδυναμία τουλάχιστον να προβληθεί η χώρα σε ξένα δίκτυα που μετάδωσαν στιγμιότυπα από τους εορτασμούς αλλαγής του χρόνου ανά τον κόσμο.

Ένα ράπιντ υποθέαμα –και σε καμιά περίπτωση υπερθέαμα με εκπλήξεις όπως θέλησαν να το παρουσιάσουν–, με μερικά μακρινά πλάνα τής βραδινής Αθήνας, χωρίς να αναδειχθεί καμιά άλλη πλευρά τής πόλης –κάτι που μπορούσε να γίνει, ίσως με τα ίδια χρήματα. Να δει ο κόσμος (της Ελλάδας) και ο Κόσμος (της Υδρογείου) άλλες γωνιές της ελληνικής πρωτεύουσας, με έναν ιδιαίτερο τρόπο. 

Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται έμπνευση. Χρειάζεται αποτελεσματικότερη τοποθέτηση των χρημάτων. Χρειάζεται η «επένδυση» να μη στηριχτεί σε έναν μόνο φωτοβόλο τραγουδιστή, αλλά και σε άλλους καλλιτέχνες: σκηνοθέτες, χορογράφους, σκηνογράφους. Χρειάζεται, δηλαδή, γνώση και μεράκι. Όχι, πάμε και φύγουμε.