Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2021

Πρωτοχρονιά στο κρεβάτι με μια γάτα

Ένα από τα δέκα κείμενα του Βαγγέλη Σιαφάκα που δημοσιεύονται στο μπλογκ τού Σπύρου Σταβέρη (Lifo)

Το είδα στην τηλεόραση και ζήλεψα. Τους celebrities τους ρωτάνε ποια Πρωτοχρονιά θυμούνται. Επειδή εμένα δεν με ρωτάει (κακώς) κανείς, θα απαντήσω μόνος μου. Ήταν το μακρινό 1971 στην Μπολόνια. Φρέσκοι,

φρέσκοι και 18ρηδες πηγαίναμε στη σχολή Ιταλικών να μάθουμε την γλώσσα, μια προϋπόθεση για να εγγραφούμε στο πανεπιστήμιο. Είχαμε πάει ως τουρίστες και ορισμένοι παραμείναμε πιστοί σε αυτή την ιδιότητα. Αυτό σήμαινε πως είχαμε θέματα με την στρατολογία και δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε Ελλάδα και το κυριότερο δεν μπορούσαμε να πάρουμε συνάλλαγμα. Ήμασταν ταπί και ψύχραιμοι.

Μιλώ τόση ώρα στον πληθυντικό γιατί εκείνο το βράδυ της παραμονής πρωτοχρονιάς το περάσαμε τρεις φίλοι από τα χρόνια του νηπιαγωγείου, εκτός από την αφεντιά μου, ο Νίκος Οικονομίδης και ο Σπύρος Κήττας.

Δεν μας έφταναν οι αφραγκίες, θέλαμε να τηρήσουμε και το έθιμο της χαρτοπαιξίας κι έτσι δεχτήκαμε την πρόσκληση από δύο Βολιώτες για πόκερ. Μοιράσαμε στα τρία όσα χρήματα είχαμε, δεν κάναμε το σταυρό μας και το παιχνίδι ξεκίνησε. Σε καμιά ώρα «τάπωσαν» και τέθηκαν εκτός μάχης ο Νίκος κι ο Σπύρος. Ήταν θέμα χρόνου κι η δική μου εξόντωση, αφού με έπαιζαν «μπαχαβρά» ανέβαζαν δηλαδή τα χτυπήματα ώστε να μην προλάβω να «πιάσω φύλλο» αιμορραγώντας, πηγαίνοντας συνέχεια πάσο.
Τότε πρέπει να πέρασε από το σπίτι που παίζαμε ο Άγιος Βασίλης που μας λυπήθηκε. Άρχισα να έχω πολύ καλό φύλλο από την αρχή. Οι άλλοι δύο ανέβαζαν τα χτυπήματα κι εγώ ακολουθούσα. Το χειρότερο που μπορεί να τύχει σε ένα στήσιμο τύπου «μπαχαβρά» είναι να πέσουν σε μεγάλη ρέντα του θύματος τους. Αυτό συνέβη και τους διέλυσα.
Βγήκαμε από το σπίτι τους μοιράσαμε ξανά τα χρήματα, πήγαμε, αγοράσαμε ουίσκι κι ένα πανετόνε και ξεκινήσαμε με τα πόδια για το σπίτι του Νίκου. Είχε αρχίσει να χιονίζει κι ύστερα από μία ώρα ποδαρόδρομο το είχε στρώσει για τα καλά. Από κάποιο σημείο της διαδρομής και μετά μας ακολουθούσε μια γάτα.

Φτάσαμε παγωμένοι στο σπίτι, βάλαμε γάλα ληγμένο στη γάτα κι αρχίσαμε να πίνουμε το ουίσκι τρώγοντας πανετόνε, γίναμε άμαθοι από το ποτό, «λιάδα». Ξύπνησα το 1972 από τους θορύβους στο διπλανό δωμάτιο. Η γάτα είχε σαλτάρει. Mέσα, δεν ήθελε, έξω στο μπαλκόνι όπου το χιόνι είχε φτάσει στους σαράντα πόντους δεν έβγαινε. Ο Νίκος είχε τέρμα ανοιχτό το παράθυρο του, μπας και βγει έξω και τρικλίζοντας προσπαθούσε ανεπιτυχώς να κάνει «ψιτ-ψιτ» μέχρι που σωριάστηκε στο κρεβάτι του.
Έκλεισα το παράθυρο, πήρα τη γάτα αγκαλιά κάτω από τα σκεπάσματα μου και κοιμηθήκαμε μαζί έως το μεσημέρι της Πρωτοχρονιάς. Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που είχα με γάτα, άγνωστη και του δρόμου …one night stand
Αίσιον και ευτυχές το 2021

** Κείμενο του Βαγγέλη Σιαφάκα (τίτλο του «Πρωτοχρονιάτικο πόκερ») που δημοσιεύεται, μαζί με εννέα άλλα, στο lifo.gr, στο μπλογκ τού Σπύρου Σταβέρη. Πρόκειται για εξαιρετικά δείγματα χαρισματικής γραφής τού δημοσιογράφου που έφυγε από τη ζωή λίγες ημέρες πριν από την εκπνοή του έτους, για το οποίο ευχόταν, 12 μήνες πριν, να είναι «αίσιον και ευτυχές»... 

Διαβάστε τα εδώ, αξίζουν το χρόνο που θα διαθέσετε. Ίσως και με το παραπάνω.