Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2021

Δεν έχω γνωρίσει άλλον άνθρωπο που να ενοχλείται από την αδικία, όσο ο Γιώργος Καπουτζίδης

Η τύχη έφερε στη ζωή μου τον Γιώργο Καπουτζίδη πριν από περίπου 14 χρόνια, στο τέλος του 2007. Τον γνώρισα σε μια εποχή που είχε μόλις ολοκληρώσει το “Στο παρά πέντε”, για το οποίο είχε συγκεντρώσει εκείνο τον καιρό αμέτρητα βραβεία και διακρίσεις. Και μερικούς μήνες αργότερα του πρότεινα να κάνουμε μαζί μια καθημερινή ραδιοφωνική εκπομπή. Σε έναν καιρό που οι τηλεοπτικές κάμερες τον έπαιρναν από πίσω για να δημιουργούν υλικό για τις πρωινές και τις μεσημεριανές εκπομπές και εκείνος βομβαρδιζόταν από προτάσεις συνεργασίας. Εκείνο τον καιρό, ανεβασμένος σε ένα σύννεφο που βρισκόταν τόσο ψηλά στον ουρανό, εισπράττοντας συμπεριφορές που δημιουργούν την πλάνη ότι αποτελείς το κέντρο του κόσμου, ο Γιώργος θα “έπρεπε” να την είχε “ψωνίσει”. Εκείνο τον καιρό ο Γιώργος είχε χρόνο για να αφουγκραστεί τα προβλήματα του κλητήρα ή της καθαρίστριας στο κτήριο του ραδιοφωνικού σταθμού, είχε διάθεση να δίνει σημασία στους ανθρώπους που δεν ήταν “σημαντικοί”, σε αυτούς από τους οποίους δεν θα κέρδιζε τίποτα σε χρήμα. Από εκείνο τον καιρό, παρατηρώντας τη στάση του, και κάνοντας τις συγκρίσεις της συμπεριφοράς του με αυτήν που είχαν ένα σωρό άλλα δημόσια πρόσωπα που μου είχε τύχει να συναναστραφώ, άρχισα να σέβομαι και να θαυμάζω κάποιον παραπάνω - δηλαδή μου συνέβαινε το αντίθετο της “απομυθοποίησης” που συνήθως σε καταλαμβάνει όταν γνωρίζεις από κοντά ένα δημόσιο πρόσωπο που θαυμάζεις και έχεις εξιδανικεύσει από μακριά.

Στην εξέλιξη του χρόνου βρέθηκα να αντιμετωπίζω ένα πολύ σοβαρό, για μένα, ζήτημα ηθικής τάξης σε εκείνη τη δουλειά. Και αποφάσισα να ανακοινώσω ότι θα αποχωρούσα εφόσον δεν με αποκαθιστούσε ηθικά η εταιρεία. Ο Γιώργος τον καιρό εκείνο περνούσε πολύ καλά κάνοντας ραδιόφωνο, σε μια συνεργασία την οποία αξιολογούσε ως ωφέλιμη και οικονομικά. Γνωριζόμασταν μερικούς μήνες - δεν ήμασταν φίλοι. Με άλλα λόγια δεν είχε απολύτως κανέναν λόγο να με ακολουθήσει. Μπορούσε άνετα να προσπεράσει μια υπόθεση με την οποία δεν είχε απολύτως καμία σχέση και δεν τον άγγιζε - δηλαδή δεν είχε αντανάκλαση στην εικόνα και το ονοματεπώνυμό του, δεν τον έθιγε σε τίποτα, και να συνεχίσει να κάνει αυτή τη δουλειά και να παίρνει τα καλά λεφτά. Δεν είχε κανέναν λόγο να “κάτσει να σκάσει” για τα ζητήματα ηθικής ενός ανθρώπου με τον οποίο γνωριζόταν για μερικούς μήνες. Εκείνο τον καιρό, προτού γίνουμε φίλοι, σε μια εποχή γεμάτη υποχρεώσεις για εκείνον, ο Γιώργος έβρισκε χρόνο για να με ακούει και να με υποστηρίζει ψυχολογικά, σε μια πολύ δύσκολη εποχή της ζωής μου. Και η στάση του στο ζήτημα που αντιμετώπιζα ήταν το “να τους πεις ότι δεν το ανέχομαι αυτό, και θα αποχωρήσω και εγώ”.

Ο καιρός και τα όσα ζήσαμε και μοιραστήκαμε μας έκανε φίλους, και αυτή η φιλία μου έδωσε το προνόμιο να τον γνωρίσω καλά. Δεν έχω γνωρίσει άλλον άνθρωπο που να ενοχλείται τόσο πολύ από την αδικία και να λειτουργεί με τέτοια ανιδιοτέλεια {...}

**Διαβάστε εδώ τη συνέχεια του άρθρου του Βασίλη Σαμπράκου στο gazzetta.gr για τον Γιώργο Καπουτζίδη. Τίτλος του «Παλικάρι: Ο γενναίος, αυτός που αντιμετωπίζει τους κινδύνους και τις αντιξοότητες με θάρρος».