Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2021

Γιατροί στο «Λιβάδι του θανάτου»

της Μαρίας Δεδούση 

Ο κύριος στη φωτογραφία ονομάζεται Ναζίρ Αχμέντ και είναι Ινδός υγειονομικός. Το ψυγειάκι που κουβαλάει περιέχει εμβόλια. Δεν τα πήγε βόλτα να πάρουν τον αέρα τους. Περπατάει ατελείωτα

στα δάση και τα βοσκοτόπια του Τοσαμαϊντάν στο ινδικό Κασμίρ, στους πρόποδες των Ιμαλαΐων και αναζητά βοσκούς, νομάδες και απομονωμένους κατοίκους για να τους εμβολιάσει. Οι υγειονομικοί που κάνουν το μακρύ και δύσκολο ταξίδι για να βρουν και να εμβολιάσουν τους κατοίκους της περιοχής, έχουν να αντιμετωπίσουν μεγάλες δυσκολίες

Ένα συγκλονιστικά δύσκολο φυσικό τερέν με πυκνά δάση και περάσματα χωρίς δρόμους, τον κίνδυνο να σκάσει από κάτω τους καμιά νάρκη, καθώς το οροπέδιο ήταν μέχρι πρόσφατα πεδίο ασκήσεων για τον ινδικό στρατό (γι' αυτό και ονομάζεται επίσης «το λιβάδι του θανάτου»), απρόβλεπτο καιρό και νομάδες· ανθρώπους που τη μια μέρα είναι εδώ και την άλλη ποιος ξέρει... 

Πάνω απ' όλα πρέπει να πείσουν τους ανθρώπους αυτούς, οι οποίοι ζουν απομονωμένοι από τον έξω κόσμο, ότι αυτό που θέλουν να τους κάνουν είναι για το καλό τους. Οι κάτοικοι της περιοχής είναι πολύ δύσπιστοι προς την κυβέρνηση. Πολλοί έχουν δει μέλη των οικογενειών τους να σκοτώνονται ή να ακρωτηριάζονται από τις νάρκες. Οι δεισιδαιμονίες και η παραπληροφόρηση βασιλεύουν ανάμεσά τους, καθώς οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν να διαβάζουν: 

Πιστεύουν ότι το εμβόλιο θα σε κάνει ανίκανο, θα σε κάνει νεκροζώντανο, θα σε σκοτώσει... Πολλοί από αυτούς είναι ακράδαντα πεπεισμένοι ότι οι ίδιοι έχουν φυσική ανοσία και ότι οι θεοί θα τους βοηθήσουν να μην πάθουν την αρρώστια. 

Με ιώβεια υπομονή και ακλόνητη επιμονή, οι υγειονομικοί περπατούν κάθε μέρα πολλά χιλιόμετρα και περνούν ατελείωτες ώρες με τους κατοίκους, κερδίζοντας τη μάχη βήμα-βήμα, εμβόλιο-εμβόλιο. 

Τους ακολούθησε το καλοκαίρι ο φωτογράφος Νταρ Γιασίν, του Associated Press. Αυτήν την εποχή, στα Ιμαλάια κάνει πολύ κρύο για δημοσιογραφικές αποστολές. Οι υγειονομικοί, όμως, παραμένουν

Ψάχνοντας μια ακόμη ζωή να σώσουν.

**Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη σελίδα της Μαρίας Δεδούση, στο fb