Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2021

Ο άνθρωπος επαναστατεί μόνο στη μεγάλη ανάγκη

«Δεν έχει αυτή την αυτοκαταστροφικότητα άλλο είδος του ζωικού βασιλείου. Δεν έχω δει ποτέ ένα σκύλο να πηγαίνει προς την αυτοκαταστροφή. Ανθρώπους έχουμε δει»

«Η καθημερινότητα είναι το επώνυμο της πραγματικότητας. Σου συστήνεται η πραγματικότητα και λες "Πώς σας λένε; Πραγματικότητα. Το επώνυμό σας; Καθημερινότητα". (γέλια) Αλλά, η καθημερινότητα, παρ’ ότι καμιά φορά την έχουμε συνδέσει με την ρουτίνα και το βαρετό, έχει και μια άλλη όψη. Η καθημερινότητα έρχεται για να σου αποκαλύψει τη ζωή. Δηλαδή, τον μηχανισμό της ζωής που σε κρατάει σταθερό, όρθιο, σαν ένα τρένο που πάντα έχει ράγες και προχωράει. Γιατί, εάν βγάλεις το τρένο από τις ράγες, αυτό είναι το τέλος. Εάν ο άνθρωπος ήταν τρένο εκτός των ραγών του, όπως αισθάνεται πολύ συχνά, τότε αυτό θα ήταν το τέλος της ψυχής και της ύπαρξης. "Αυτό το ζ στη ζωή που όλο βουίζει" όπως λέω στο βιβλίο και μας οδηγεί προς το φως...»

«Ο άνθρωπος αρέσκεται στο να ξεχνά. Θεωρώ ότι η φύση του ανθρώπου είναι συντηρητική. Επαναστατεί μόνο στην μεγάλη ανάγκη. Μπορεί να κάνει και την πιο λάθος επανάσταση από ανάγκη. Ο άνθρωπος πολύ συχνά στην προσπάθεια να ζήσει, πεθαίνει. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που έχουμε. Πολύ συχνά, λέμε πόσο καταστροφικοί γινόμαστε, γιατί προσπαθώντας να ζήσουμε, πάμε στο θάνατο. Αυτή είναι η παραδοξότητα του ανθρώπου. Δεν νομίζω πως έχει αυτή την αυτοκαταστροφικότητα άλλο είδος του ζωικού βασιλείου. Δεν έχω δει ποτέ ένα σκύλο να πηγαίνει προς την αυτοκαταστροφή. Ανθρώπους έχουμε δει καθημερινά».

** Απόσπασμα από συνέντευξη του Τσιμάρα Τζανάτου στη Ράνια Παπαδοπούλου για το culturepress.gr. Τίτλος της «Είμαστε μια τυχαία στιγμή στο σύμπαν». Ολόκληρη εδώ.