Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2021

Ο φίλος μου ο Άι Βασίλης που λέγεται Κώστας

από τη Βίλλυ Αντώναρου

Ναι λοιπόν. Όχι μόνο πιστεύω στον Άι Βασίλη, αλλά τον έχω δει. Του έχω μιλήσει. Τον έχω γνωρίσει. Έχουμε ανταλλάξει και τηλέφωνα. 

Ήμουν πολύ μικρή ακόμη όταν με εμβολί(α)σαν με την ενήλικη εκδοχή. Ότι ήμουν πλέον σε ηλικία για να γνωρίζω ότι δεν υπάρχει. 

Υπάρχει όμως και παραϋπάρχει, όπως είχα πει και τότε. Μόνο που τώρα, ξέρω κι άλλα γι’ αυτόν. Μένει στην Αθήνα. Τον βλέπω κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Τον αναγνώρισε και η κόρη μου όταν ήταν 3 χρονών, τον ξεχώρισε από τους άλλους, τους βαριεστημένους freelancers των εμπορικών κέντρων και των χριστουγεννιάτικων πάρκων, που τους έφευγε η σκούρα

φαβορίτα μέσα από την μπαμπακένια περούκα. Και μου είπε: αυτός είναι ο αληθινός, μαμά, το ξέρω. «Οι άλλοι είναι απλά άνθρωποι που ντύνονται σαν Άι Βασίληδες, αλλά δεν φέρονται σαν Άι Βασίλης».

Από τότε, τον βλέπουμε στο ίδιο μέρος, την ίδια εποχή, όταν πάμε να ρίξουμε το γράμμα στην κεντρική πλατεία του δήμου μας.

Είναι ο Άι Βασίλης γιατί θυμάται τα ονόματα των παιδιών μου. Από χρονιά σε χρονιά. Δεν χρειαζόταν να ξανασυστηθούμε.

Είναι ο Άι Βασίλης γιατί έχει τη σωστή μύτη, το κατάλληλο μέγεθος, τη σωστή φωνή.

Είναι ο Άι Βασίλης γιατί θυμήθηκε τα γενέθλιά μου. Και όχι οποιαδήποτε, τα γενέθλια λίγο πριν τα οποία αποφάσισα να ακούω το παιδί μέσα μου.

Είναι ο Άι Βασίλης γιατί είναι πάντα εκεί. Και αλλού και παντού. Δραστήριος και δημιουργικός. Λες και αυτοεκτυπώνεται συνεχώς. 

Πανταχού πληρών… ε χμμ.. όχι… και πανταχού.

Είναι ο Άι Βασίλης. Κι ενώ εγώ κάποτε πίστεψα σε αυτόν, κάποιοι άλλοι δεν τον πίστεψαν και δεν τον βοήθησαν. Είναι λογικό. Οι τράπεζες δεν πιστεύουν στον Άι Βασίλη… Τα παιδιά μου όμως 5 και 7 θα συνεχίσουν να πιστεύουν και δεν θα τα εμποδίσω ποτέ να το κάνουν. 

«Μαμά, ήρθε η εποχή! Πάμε να δώσουμε το γράμμα στον κύριο Κώστα;»