Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2021

Όσο υπάρχουν άνθρωποι...

Βράδυ Κυριακής, 28 Νοεμβρίου 2021. Ένας μεγάλος περίπατος από το Μεταξουργείο μέχρι το μετρό του Ευαγγελισμού:
- Στο Σύνταγμα συνωστίζονται μικροί και μεγάλοι κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Η εικόνα της μικρής Όλγας από το Κερατσίνι σφηνωμένης και αβοήθητης για ώρες στην καγκελόπορτα ενός εργοστασίου.
- Η πρόσοψη του βιβλιοπωλείου Public έχει μεταμορφωθεί σε ένα τεράστιο κουτί δώρου με μπλε φιόγκο. Η εικόνα της πρόσφατης 18ης Έκθεσης Βιβλίου, στη Θεσσαλονίκη, ενδεικτική της απόλυτης απαξίωσης του βιβλίου και του πολιτισμού.
- Στο πεζοδρόμιο της Βουλής υπάρχουν δύο κλούβες των ΜΑΤ και απέναντι, στην Ακαδημίας, η μονίμως σταθμευμένη αύρα της αστυνομίας. Η εικόνα του 23χρονου Ιάσονα που έχασε εκεί τη ζωή του από υπηρεσιακό βουλευτικό όχημα.
- Στο Μουσείο Μπενάκη κρέμεται ακόμα το πανό της έκθεσης «1821 Πριν και Μετά» για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. Η εικόνα της  τσάντας - φουστανέλας της προέδρου της Επιτροπής «Ελλάδα 2021».
- Στους δρόμους γύρω από το Σύνταγμα απίστευτο μποτιλιάρισμα και ακινητοποιημένα αυτοκίνητα. Λίγο πριν τον Ευαγγελισμό,  στο ύψος του Πολεμικού Μουσείου, ένας οδηγός θέλει να αλλάξει λωρίδα και να στρίψει δεξιά: «Ρε, φίλε, κάνε λίγο μπροστά, γαμώ τα χριστουγεννιάτικα δέντρα και τη μαλακία που μας δέρνει». Η εικόνα της πανδημίας, των καθημερινών θανάτων και διασωληνώσεων.

 
Εάν μπορούμε να λέμε ακόμα «καλό μήνα» είναι γιατί υπάρχουν άνθρωποι που θρηνούν την μικρή Όλγα σαν δικό τους παιδί, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται στη χυδαιότητα των καιρών και εξακολουθούν να γράφουν βιβλία έχοντας πλήρη επίγνωση της ήττας τους, γιατί υπάρχουν γονείς σαν του Ιάσονα που δώρισαν τα όργανα του παιδιού τους και έδωσαν τη στιγμή της απόλυτης οδύνης τους ζωή σε έξι συνανθρώπους μας, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν νόημα στο 1821 και βγαίνουν πάλι και πάλι στον δρόμο για το καλό και το δίκαιο, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έχουν επωμιστεί το βάρος της πανδημίας, όπως οι γιατροί και οι νοσηλευτές, και προσπαθούν ώρα την ώρα, μέρα τη μέρα, αβοήθητοι, απλήρωτοι και λοιδορούμενοι, να μην καταρρεύσει το ΕΣΥ.
Γι' αυτό μπορούμε ακόμα να λέμε:
«Καλό Δεκέμβρη να έχουμε, μαναράκια μου».

Χριστίνα Καπετανοπούλου
(Από το fb)