Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2021

Ζητείται συγκίνηση...

Στην αρχή της πανδημίας που σάρωνε (και) την Ευρώπη, ένα θλιβερό υποκείμενο εμφανίστηκε σε βίντεο σαν γιατρός ισπανικού νοσοκομείου και, κλαίγοντας μπροστά στην κάμερα, «αποκάλυπτε» ότι «αφαιρούν τους αναπνευστήρες από ασθενείς άνω των 65 ετών και τους ναρκώνουν για να πεθάνουν ανώδυνα και για να δώσουν τους αναπνευστήρες σε νέους». Η εικόνα τού συγκλονισμένου γιατρού ξεσήκωσε θύελλα και πήρε άπειρες προβολές στο Διαδίκτυο. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν μια ψευδής πληροφορία, ένα φέικ βίντεο και ότι ο «γιατρός» δεν είχε καμιά σχέση με την ιατρική, αλλά ήταν μια ακροδεξιά σαβούρα που είχε χτυπήσει στο παρελθόν και με άλλες «πλάκες». 

Τα όσα ευφάνταστα είπε τότε ο αλητήριος, συγκίνησαν, σόκαραν, προκάλεσαν αγανάκτηση. Και ας ήταν ψέμα! Αλλά τώρα κάτι ανάλογο γίνεται στα αλήθεια χωρίς να σοκάρει στον ίδιο βαθμό. Χωρίς, δηλαδή, να γίνεται πρώτο θέμα σε εφημερίδες, χωρίς να παίρνει χρόνο στα τηλεοπτικά δελτία, χωρίς να είναι κορυφαία είδηση για τον κορωνοϊό. Γιατί; 

Γιατί με αυτό το κακό που χτυπάει την οικουμένη συνηθίσαμε στους θανάτους. Όπως συνηθίσαμε να ακούμε ασυγκίνητοι για επιλογή ασθενών. «Οι πάνω από τα 80, για να μην πω και νεότεροι, δεν έχουν το δικαίωμα να καταλήξουν ποτέ σε ΜΕΘ για να δώσουν τη μάχη για τη ζωή» είπε, ανοικτά, στο ραδιόφωνο, ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ Μιχάλης Γιαννάκης. Η τρομακτική δήλωσή του (είπε και πολλά άλλα, που μοιάζουν απίστευτα) δεν προκάλεσε την ίδια αίσθηση που είχε προκαλέσει 
ο οδυρόμενος Ισπανός ψευτογιατρός

Μια από τις χειρότερες παρενέργειες της υγειονομικής καταιγίδας τού αιώνα, είναι το χοντροπέτσιασμα, είναι ο εθισμός στα στατιστικά νούμερα, είναι η αδιαφορία στο άκουσμα των θλιβερών ειδήσεων. Είναι, με δυο λέξεις, η έλλειψη αυθόρμητης συγκίνησης. Η οποία ζητείται· ως συναισθηματικό είδος προς εξαφάνιση…