Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2021

Απογραφή στη ζωή που δεν έζησες

{...} Μεταξύ μας, η απογραφή δεν βγαίνει χωρίς παραμύθιασμα. Χρειάζεται να πεις κανένα ψέμα για να αραιώσεις την πίκρα, να ρίξεις αλατάκι, να βάλεις λίγη γεύση. Ξέρει ότι αυτά που θα περάσουν στο σύστημα είναι ότι πήρε διδακτορικό, έζησε στο Μεξικό, έκανε οκτώ παιδιά και ζει με τον Jim Morrison. Θα τα διαβάσει, άραγε, κανείς; Θα σταθεί κάποιος με δέος μπροστά στην οθόνη; Δεν θρέφει ελπίδες. Aν δεν έγινες ρεαλιστής στα 60, η ζωή δεν σου έμαθε τίποτα. Ξέρει ότι όσα γράφει θα ριχτούν σε ένα σωρό από πληροφορίες, σε έναν ομαδικό τάφο χρόνων και ζωών που πέρασαν.

Η απογραφή είναι σκληρό πράγμα. Αυτή είναι η ζωή σου και αν θέλεις στη μετράει με το τετραγωνικό. Συμπληρώνεις τα κουτάκια στην οθόνη και κάνεις οδυνηρή άσκηση αυτογνωσίας. «Πού κατοικούσε η μητέρα σας όταν γεννηθήκατε;» Αυτό δεν είναι ερώτηση, φίλε. Αυτό είναι τρεις συνεδρίες στον ψυχίατρο. Και τι γράφεις για αυτόν που έφυγε από το σπίτι, αλλά τα πράγματα του είναι ακόμα εκεί; Ζείτε μαζί ή όχι; Και είναι, στα αλήθεια, δικό σου το σπίτι λίγο πριν βγει στον πλειστηριασμό; Είναι υπερβολικά απόλυτη η απογραφή. Θα έπρεπε να σου αφήνει τα περιθώρια που έδινε παλιά το Facebook: It’s complicated. Επίσης είναι λειψή ως προς το περιεχόμενο. Δεν γίνεται το κράτος να σε ρωτάει αν έχεις καζανάκι στην τουαλέτα, και να μη σε ρωτάει τι σκέφτεσαι. Να σου έχει, ρε αδερφέ, ένα πεδίο που μπορείς να το συμπληρώσεις με ό,τι γουστάρεις. Να γράψεις το μότο σου για τη ζωή, αυτό που θέλεις να βάλουν στον τάφο σου. Γιατί μόνο έτσι θα μάθει το κράτος τι άνθρωπος είσαι.

** Απόσπασμα από κείμενο, στα Νέα Σαββατοκύριακο, του Κώστα Γιαννακίδη. Γράφει για μία γυναίκα στον Κολωνό που «κάνει ηλεκτρονική απογραφή και συνειδητοποιεί ότι, επιτέλους, έχει την ευκαιρία να αλλάξει το παρελθόν και το παρόν της, να τα φτιάξει όπως θέλει αυτή». Τίτλος του «Η γυναίκα που ζει με τον Τζιμ Μόρισον». Ολόκληρο το κείμενο εδώ, στη σελίδα giannakidis.com