Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2021

Στην άκρη του κόσμου με τη Θέση 17F

της Μαρίας Δεδούσση

Αυτό είναι ένα κείμενο που έχω γράψει πολλές φορές στο μυαλό μου, αλλά, όπως όλα τα πράγματα, όταν ξεκίνησα να το γράφω στην πραγματικότητα δεν είχε καμία σχέση με εκείνο το άλλο, το φαντασιωσικό. 

Πήγα ένα ταξίδι, ένα σχεδόν αδιανόητο ταξίδι, στην άκρη του κόσμου. 

Πριν από μερικές μέρες φόρεσα επάνω μου όσο περισσότερα ρούχα μπορούσα, πήρα το σακίδιό

μου και μια μικρή βαλίτσα, απ’ αυτές που χωράνε στην καμπίνα του αεροπλάνου και ξεκίνησα να πάω στην άκρη του κόσμου. 

Μόνη μου. 

Στην άκρη του κόσμου -του εσωτερικού κόσμου ή του γύρω μας κόσμου- πας μόνο μόνος σου. Και μόνο με μια μικρή αποσκευή. 

Ήταν κάτι που είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου από χρόνια, το είχα κάνει πολλές φορές νοερά το ταξίδι• ένα βράδυ είπα μέσα μου φτάνει, φτάνει με τη νοερή ζωή, φτάνει, μάθαμε να ζούμε τη ζωή μέσα στο κεφάλι μας, η ζωή δεν είναι μέσα στο κεφάλι μας, έκλεισα τα εισιτήρια για την άκρη του κόσμου. 

Η συνήθεια της νοερής ζωής προσπάθησε με νύχια και με δόντια να μ’ εμποδίσει να μπω στο αεροπλάνο, μέχρι την τελευταία στιγμή. 

Πολύ δυνατό πράγμα η συνήθεια. Και πιο δυνατό ο φόβος. Και μετά είναι κι εκείνες οι ενοχές: Πού πας; Κάτσε στ’ αυγά σου. Κάτσε να κάνεις αυτά που πρέπει, αυτά που ξέρεις, αυτά που σε σκοτώνουν κάθε μέρα με ασφάλεια, μην ρισκάρεις, μην ξεφεύγεις απ’ αυτά που όλοι περιμένουν από σένα. 

Τα νίκησα, όμως, και μπήκα. 

Ήταν, βέβαια, και οι άνθρωποι που κυριολεκτικά με κλώτσησαν να μπω: Τα παιδιά μου πρώτα απ’ όλους και οι άνθρωποι που με νοιάζονται πραγματικά. 

Πήρα πολλά αεροπλάνα, είναι κάπως μακριά η άκρη της γης, και μετά από πολλά αεροδρόμια και πολλά «σας ευχαριστούμε που πετάξατε με την έαρ τάδε, ελπίζουμε να σας ξαναδούμε σύντομα σε μια από τις πτήσεις μας», έφτασα εκεί που ήθελα. 

Και μόλις έφτασα δάκρυσα. 

—————————

Ήταν η ανακούφιση που νίκησα το φόβο. Τις ενοχές. Τη συνήθεια. 

Ήταν όμως και κάτι ακόμη. 

Ένα ταξίδι που έκλεισε, με τον τρόπο του, ένα άλλο δικό μου ταξίδι, πολύ πιο δύσκολο, πολύ πιο σύνθετο, εσωτερικό. 

Εξίσου, ή και περισσότερο μοναχικό. 

Ένα ταξίδι που κράτησε σχεδόν δύο χρόνια και άξιζε κάθε χιλιοστό της διαδρομής. Αλλά αυτό είναι κάτι πολύ δικό μου.

Πέρα απ’ αυτό, έχω να σας πω τα εξής: 

* Αυτά που είδα και έζησα στην άκρη του κόσμου δεν χωράνε σε ένα κείμενο, εδώ στο φβ, γι αυτό και τα κατέθεσα σε μάκρος στο σάιτ στο οποίο γράφω, θα μου κάνει μεγάλη χαρά να τα διαβάσετε, να μοιραστούμε όσο γίνεται την εμπειρία, να σας έχω πάρει όσο γίνεται «μαζί μου». 

* Οι Έλληνες γίναμε φτωχοί και σταματήσαμε να ταξιδεύουμε κι αυτό βοηθάει όσους μάς θέλουν κλειστόμυαλους και δήθεν ενδοσκοπικούς, ενώ στην πραγματικότητα απλώς γίναμε αυτοαναφορικοί και με παρωπίδες. 

* Ο κόσμος εκεί έξω είναι μεγάλος και όμορφος και «διαφορετικός». 

* Το μόνο πράγμα που έχουμε, στο τέλος της ημέρας, είναι ο πλανήτης που κατοικούμε και ο ένας τον άλλον. Κυρίως ο ένας τον άλλον. Με συγκλόνισε η δύναμη της ανθρώπινης κοινότητας εκεί που πήγα• μιας κοινότητας πολυεθνικής και πολυμορφικής, μου επιβεβαίωσε ότι όλα όσα πρεσβεύω στη ζωή είναι αυτά που πράγματι θέλω να πρεσβεύω, εγώ και τα παιδιά μου. 

* Τα ταξίδια έχουν μόνο ένα νόημα. Και το νόημά τους είναι να μαθαίνεις απ΄αυτά. Όχι να μετράς κουκίδες στο χάρτη. Εσωτερικό ή εξωτερικό. 

Αυτά είχα να σας πω. 

Και κάτι ακόμη, ίσως την πιο χρήσιμη συμβουλή που μπορώ να σας δώσω: Στα ερμπάς να προτιμάτε τη θέση 17F

Έχει την καλύτερη θέα.

** Το (εξαιρετικό πάλι!) κείμενο της Μαρίας Δεδούση δημοσιεύτηκε στη σελίδα της, στο fb