Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2021

Ένα Κουτί με χρυσάφι

Γιατί ο Έρικ Μπάρντον... δεν πάει σπίτι του να ξεκουραστεί

Το Μουσικό Κουτί είναι από τις κορυφαίες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης –ίσως και η κορυφαία όλων των ειδών. Ένα «Κουτί» με πολιτιστικό χρυσάφι Την εκπομπή της ΕΡΤ «τρέχει» ένα εξαιρετικό

επιτελείο πολυτάλαντων μουσικών που παίζουν (πέραν του ενός οργάνου οι περισσότεροι), κάνουν φωνητικά και κάποιες φορές τραγουδούν. Σε καταπλήσσει το πάθος τους για τη μουσική που αποκαλύπτεται από επιμέρους στοιχεία –από συζητήσεις, προβολή της προηγούμενης δουλειάς τους και άλλα. Στην κορυφή της ομάδας είναι ο εμπνευστής και συντονιστής τής εκπομπής, ο Νίκος Πορτοκάλογλου, και μια από τις  πιο γλυκές φυσιογνωμίες τής μουσικής σκηνής, η Ρένα Μόρφη –γνωστή από παλιά ως Σούλη Ανατολή. Στην πρεμιέρα της νέας τηλεοπτικής περιόδου το Μουσικό Κουτί ανέβασε τον πήχη με προσκεκλημένο τον Ερικ Μπάρντον, των θρυλικών Άνιμαλς. Πολλοί έγραψαν και πολλοί μίλησαν εγκωμιαστικά για το Μουσικό Κουτί της πρεμιέρας. Ανάμεσά τους ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΠΡΑΝΟΣ, δημοσιογράφος με μουσική παιδεία (μουσικός και ο ίδιος), που αφιέρωσε το καθημερινό χρονογράφημά του στη Εστία στο πρώτο Μουσικό Κουτί τής περιόδου. Το αναδημοσιεύουμε: 

****

Η ΕΡΤ μπορεί να σεμνύνεται για το “Μουσικό κουτί”. Η εκπομπή του Νίκου Πορτοκάλογλου, είναι εξαιρετική. Προσεγμένη, μελετημένη, σοβαρή και αποφασιστική. Ανοίγει το σπίτι σου και  εισέρχεται χωρίς να μπορεί κανείς να την εμποδίσει. 

Προχθές, με την παρουσία του μεγαλύτερου λευκού ερμηνευτή των “blues” και του “rythm and bluesΈρικ Μπάρντον, τον “Τζόρντι” από τα μέρη των ανθρακωρύχων του Νιουκάστλ, ο Πορτοκάλογλου μας έφερε κοντά σε μιαν ανεπανάληπτη σε δύναμη, πάθος και ορμή εποχή, στις δεκαετίες του '60 και του ΄70.

Πατημένα πια τα ογδόντα και μόνιμος κάτοικος πλέον Αθηνών, παντρεμένος με την Ελληνίδα  Μαριάννα Προεστού, ο Μπάρντον εμφανίστηκε στο “Μουσικό κουτί” και μας καθήλωσε! 

Πολλοί θα πουν: “ Μα, γιατί δεν κάθεται σπίτι του; γιατί δεν πάει στη Σέριφο, αφού η φωνή του δεν είναι πια εκείνη που ήταν;”. Η απάντηση είναι πολύ απλή. Για τον ίδιο λόγο που “δεν κάθονται σπίτι τους” ο Μικ Τζάγκερ, ο Κηθ Ρίτσαρντς, ο Πώλ Μακάρντεϊ, ο Βαν Μόρισον, ο Ίαν Γκίλαν, ο  Ίαν Άντερσον, ο Μπομπ Ντίλαν, ο Μπρους Σπρίνγκστιν.

Έχουν ανάγκη από χρήματα όλοι αυτοί; Γιατί ανεβαίνουν στην σκηνή, κάπως κουρασμένοι, και εκεί επάνω γίνονται πάλι παιδιά;

Να με συμπαθάνε οι  “πολιτικορθάκηδες”, όπως σωστά τους αποκαλούν οι νέοι, αλλά αν δεν έχεις αισθανθεί τη δύναμη του πάλκου, αν δεν έχεις αντιληφθεί την αξία του χειροκροτήματος, αν δεν έχεις νοιώσει τί σημαίνει, μετά την συναυλία, να σου σφίγγουν το χέρι, δεν μπορείς και δεν πρέπει να “κρίνεις” τόσο εύκολα...

Ο Έρικ Μπάρντον είναι ο εκπρόσωπος μια γενιάς καλλιτεχνών που ήταν και παραμένουν αληθινοί, ταπεινοί και άμεσοι. Ανεβαίνουν στη σκηνή και δεν κοροϊδεύουν, αλλά  τραγουδούν! Με όση φωνή και δύναμη τους μένει! Τέλος!

Ο Έρικ Μπάρντον, λοιπόν, με την καθοδήγηση του Πορτοκάλογλου και των άξιων συνεργατών του (Μόρφη, Τσακυράκης, Τσουράπης, Φραγκούς, Καζάνης, Δίσκος, Κουντουρόγιαννης, Κωνσταντίνου, Μπακάλης), ερμήνευσε τραγούδια που παραμένουν και σήμερα προσφιλή σε όλο τον κόσμο. 

Μάλιστα, ο Πορτοκάλογλου “έδεσε” τα εν λόγω τραγούδια με άλλα, ελληνικά και προέκυψε ένα υπέροχο σύνολο

Μήπως δεν είναι “μπλουζ” ο Τσιτσάνης και ο Μάρκος; Μείναμε επίσης έκπληκτοι με την υπέροχη Σεμέλη, μοναδική φωνή, που ερμνήνευσε τέλεια από  νησιώτικο και Ζαμπέτα, μέχρι “τζαζ-μπλουζ”  της Μπίλι Χολινταίη!

Προχθές, στην ΕΡΤ, στην οποία προεδρεύει ένας άνθρωπος με γνώση και αίσθηση της μουσικής και του πάλκου, ο δημοσιογράφος Κωνσαντίνος Ζούλας, έδειξε ότι βρίσκεται πολύ μπροστά, σε ότι αφορά στις μουσικές εκπομπές. 

Μακριά από τα “γκλίτερ” και τον σαματά, μακριά από κάθε είδους “βαρβαρισμό”, μας πρόσφερε ακούσματα που θέλγουν, ηρεμούν, συνεγείρουν, θυμίζουν και καθοδηγούν.

Το “Μουσικό κουτί” προχθές δίδαξε ποιότητα και έφερε στα σπίτια μας το άρωμα που λείπει. 

Η Ελλάδα είναι η χώρα την οποία όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο θεωρούν απαρχή του πολιτισμού τους” μας είπε ο Έρικ

“Η Ελλάδα είναι για τους άλλους λαούς, το καλό  φαγητό που δεν έχουν ακόμη δοκιμάσει και που θα ήθελαν όλοι να δοκιμάσουν” συμπλήρωσε.

Παρακολουθήσαμε την εκπομπή με την φιλόμουση εγγονή μας. Στο τέλος, καθώς ο μέγας και μοναδικός Έρικ μας αποχαιρετούσε με ένα μοναδικό σε εκτέλεση “paint it black”, η μικρή με ρώτησε “γιατί έχω βουρκώσει”.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπoρούσα κι εγώ να καταλάβω γιατί. Ίσως για όσα μου θύμισε ο Μπάρντον, ίσως για όσα άκουσα, ίσως επειδή τραγούδησε και τον ύμνο της αγαπημένης μας ομάδας, της “Newcaste United”. 

Ευχαριστούμε, κύριε Μπάρντον και ...”Up the Magpies”!