Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2021

Η καλύτερη ενδεκάδα στο περιθώριο της ποδοσφαιρικής ιστορίας

Το αναχαιτιστικό «μπου» ενός αμυντικού και η ένα «δεκάρι» που δεν έφτασε στο ύψος που άξιζε αγωνιστικά

Τάκης Οικονομόπουλος, Γιούρκας Σεϊταρίδης, Γρηγόρης Γεωργάτος, Στέλιος Μανωλάς, Τραϊανός Δέλλας, Θοδωρής Ζαγοράκης, Γιώργος Δεληκάρης, Μίμης Δομάζος, Βασίλης Χατζηπαναγής, Δημήτρης Σαραβάκος, Μίμης Παπαϊωάννου. Αυτή είναι η κορυφαία ελληνική ενδεκάδα, σύμφωνα με την Παγκόσμια Υπηρεσία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS).

Ο Νίκος Σαρίδης, όμως, βγάζει μια δική του καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών με βάση όχι μόνο (ή, μάλλον, όχι κυρίως) αγωνιστικά δεδομένα. Το κάνει σε κείμενό του στο sportday.gr με χιούμορ, αλλά και με την αναδρομή σε περιστατικά και ατάκες που «έγραψαν» στο περιθώριo των σελίδων τής ποδοσφαιρικής μας ιστορίας. Να δύο αποσπάσματα, ενδεικτικά τού θέματος, το ένα από τα οποία αφήνει και γεύση πίκρας για ένα «δεκάρι», για ένα ταλέντο, που δεν έφτασε εκεί που αγωνιστικά άξιζε:  

ΔΕΞΙΟΣ ΣΤΟΠΕΡ: Φρονώ ότι ο κορυφαίος όλων των εποχών είναι ο Κώστας Μανωλάς, και ας ψηφίστηκε από την  IFFHS για τη συγκεκριμένη θέση ο θείος του, Στέλιος. Δεν είμαι κάνας φτηνός ραδιούργος που επιδιώκει να ενσπείρει τη διχόνοια σε μία ξακουστή οικογένεια της Νάξου, απλώς κάποιος πρέπει να τοποθετήσει στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου τον κεντρικό αμυντικό που εισήγαγε στο ρεπερτόριο των αναχαιτίσεων τη φωνητική μέθοδο. Το «μπου» που φώναξε ο άσος της Νάπολι στον επιθετικό του Λιχτενστάιν την ώρα κατά την οποία ο τελευταίος εφορμούσε προς τα καρέ της Εθνικής, θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας!

«ΔΕΚΑΡΙ» Το μεγαλύτερο ταλέντο ελληνικής παραγωγής (ας μη λησμονούμε ότι ο Χατζηπαναγής έμαθε το τόπι στην Τασκένδη) υπήρξε ο θρυλικός Στάθης Τσάντζος, που δυστυχώς λύγισε νέος από τις καταχρήσεις. Στα 80ς έκανε απίστευτα πράγματα στη Β' Εθνική -κυρίως με τον Λεβαδειακό- κι ανάγκασε ακόμα και τον Βάσια να μιλήσει με θαυμασμό για τις ικανότητές του. Γιατί αυτός ο αρτίστας δεν πήγε ποτέ σε μεγάλη ομάδα; Ποιος πρόεδρος θα διακινδύνευε να πάρει έναν παίκτη που κάπνιζε, έπινε και γενικώς έκανε άστατη ζωή; Ποιος θα έπαιρνε έναν ποδοσφαιριστή του δόγματος... τα λεφτά και τα ψάρια τρώγονται φρέσκα, που θα τριγυρνούσε στα στέκια των οπαδών, όταν ξέμενε από φράγκα, στοιχηματίζοντας μαζί τους ότι την Κυριακή θα σκοράρει με κόρνερ; Πιθανόν να ήταν κι αστικοί μύθοι, αλλά αναντίρρητα ο Τσάντζος αποτέλεσε το μεγαλύτερο «what if» των ελληνικών γηπέδων.

**Διαβάστε εδώ ολόκληρο το θέμα του Νίκου Σαρίδη στο sportday.gr