Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2021

Πού (ξανα)πας, Γιώργο;

Και μόνο η μαστίχα «κατεβαίνει δεν κατεβαίνει» γύρω από τις αρχαιρεσίες για την προεδρεία τού ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, έχει κόψει κομμάτια από το κύρος τού Γιώργου Παπανδρέου. Ένα κύρος ήδη κομματιασμένο από τη βόμβα των μνημονίων που σιγόκαιε χρόνια πριν με βραδύκαυστο φιτίλι (τα οικονομικά της χώρας αλώνονταν μεθοδικά) και τελικά έσκασε στα χέρια του. Χώρια οι επιμέρους αυτοεπιθάσεις σε αυτό το κληρονομικό κύρος με το «λεφτά υπάρχουν», με την παράδοση των Ελλήνων στα δόντια του ΔΝΤ –την οποία προετοίμαζε πριν εκλεγεί– και στα νύχια της τρόικας, με τη διεθνή ανυποληψία από το δημόσιο κατσάδιασμα από τον (διωκόμενο σήμερα) Σαρκοζί, με την έκθεση του εαυτού του σε κανο-δρομίες, με προσωνύμια που του κόλλησαν και, εν τέλει, με σύνδεση του ονόματός του με το μεγάλο μεταπολιτευτικό δράμα της Ελλάδας.

Τώρα ο Γιώργος Παπανδρέου θέλει να επανέλθει στην κορυφή τού κόμματος το οποίο στα χέρια του μίκρυνε –δίχως, φυσικά, να είναι αυτός ο μόνος υπεύθυνος, μην το αγνοούμε. Χωρίς αυτογνωσία, προτίθεται να ηγηθεί μιας παράταξης βυθισμένης στα μονοψήφια μεγέθη της. Γιατί; Για να αναβαπτιστεί; Για να αποκαθαρθεί; Για να ξανακυβερνήσει κάποτε; Για να τον ξαναπάρουν στο ψιλό Έλληνες και ξένοι; Για να τον ξαναπούν «ΓΑΠ» και «Γιωργάκη»;.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ξόδεψε μια μεγάλη πολιτική κληρονομιά –παραδομένη από παππού και πατέρα– και με τίποτα δεν μπορεί να την επανακτήσει. Ενώ το μοναδικό, ελάχιστο έστω, κέρδος που θα μπορούσε να αποκομίσει είναι να εξακολουθήσει να παραμένει στο πολιτικό περιθώριο και να ξεχαστεί, όσο είναι δυνατόν, το κυβερνητικό του στίγμα. Δηλαδή να παραμεινει στον λίγο χώρο που του εξασφαλίζει αυτή η πολιτική κληρονομιά που τίναξε στον αέρα.