Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2021

Κι αν δεν μπορείς να την ευνουχίσεις, τη σκοτώνεις...

{...} Όπως και να’ χει, ο άντρας που σκοτώνει το κατ’ ευφημισμόν "ταίρι" του δεν το κάνει από ιδεολογία. Μα από βαθιά, υπαρξιακή, υστέρηση. Ψυχική καχεξία. Είναι -πιστεύω- εκείνος που ποτέ, ούτε για μια στιγμή, δεν ένοιωσε την πλάση σαν ολάνθιστο κήπο. Ως απέραντο ωκεανό, που σε καλεί να τον ταξιδέψεις κι ας χαθείς στα πλάτη και στα μήκη του. Που ούτε καν υποψιάστηκε τι σημαίνει το ελεύθερον, το εύψυχον, αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας. Παρέμεινε εκ γενετής γραπωμένος, εξαρτημένος. Απ’το βυζί της μάνας του, τα απωθημένα τού πατέρα του, το ακίνητο και το αυτοκίνητο, τέσσερις τοίχοι, πέντε πόρτες, μια καθημερινότητα σκυφτή που μακιγιάρεται ενίοτε με καταναλωτικές ψευτοπολυτέλειες. Που υποκατέστησε το είναι με το έχειν, την ουσία με την περιουσία - όσο πιο μετρημένη η περιουσία, τόσο πιο βάναυσα την περιφρουρεί. 

Όταν δεν μπορείς να δώσεις στο "ταίρι" σου ηδονή, αποπειράσαι να το ευνουχίσεις. Κι αν δεν μπορέσεις να το ευνουχίσεις, τότε το σκοτώνεις. Τόσο απλά, τόσο φροϋδικά, τόσο εφιαλτικά.

** Απόσπασμα από άρθρο του Χρήστου Χωμενίδη στο capital.gr. Ολόκληρο εδώ.