Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2021

Δήμητρα, στους ανθρώπους που αγαπήσαμε δεν πρέπει ο αόριστος

της Μαρίας Δεδούση

Δεν σας έχω μιλήσει για τη φίλη μου τη Δήμητρα, αν και την έχω αναφέρει μερικές φορές, με κάποιον τρόπο σάς είναι κάπως οικεία.
Κάποιος είπε για τη Δήμητρα ότι είναι «γλυκός» άνθρωπος. 

Η Δήμητρα δεν είναι γλυκός άνθρωπος. 

Είναι Καλός άνθρωπος

Με γεμάτη τη σημασία της λέξης

Δεν την έχω ακούσει ποτέ να μιλάει με κακία, φθόνο, ζήλεια, ή όποιο άλλο άσχημο συναίσθημα για άνθρωπο, ούτε καν γι αυτούς που θα ‘πρεπε. 

Γνωριζόμαστε πολλά χρόνια -άπειρα φαίνονται- πολύ πριν αρχίσουμε να κάνουμε παρέα.

Και δουλεύουμε μαζί εξίσου άπειρα χρόνια. 

Είμαστε λίγο σαν τη διαφήμιση της Μπένετον, εκείνη πάντα πάλλευκη με πολύ μακρύ μαλλί, εγώ πάντα κατάμαυρη και πεζοναύτης

Εκείνη πίνει ντραμπούι κι εγώ ουίσκιακόκκινο κρασί, το φτηνό, των μπαρ.

Πριν πάει για ύπνο πίνει καφέ, πώς το κάνεις αυτό δηλαδή ρε φίλε;

Γελάμε πολύ, κουτσομπολεύουμε περισσότερο, κάθεται και μας κοιτάει όταν μας πιάνει το χορευτικό μας με το Βασίλη (η ίδια σπάνια χορεύει), παρακολουθεί με υπομονή όταν μας πιάνει να κουβεντιάσουμε για την ακριβή ημερομηνία που ο Ντενίσοβα εμφανίστηκε στη γη, αρέσουν και στις δύο μας τα ψηλοτάκουνα, η ίδια όμως προτιμάει τις πλατφόρμες και γελάει με τα στιλέτα μου. 

Κάθε Χριστούγεννα πάμε όλοι μαζί και βλέπουμε το καινούργιο Στάργουορς, σπαστήκαμε πέρυσι που δεν είχε. 

Νωρίς το πρωί που ο Βασίλης ακόμη κοιμάται, μιλάμε συχνά στο τηλέφωνο, αλλά μην το πείτε του Βασίλη. 

Για τις αγωνίες μας: 

Έχει τρομερή αγωνία για τα παιδιά της που είναι πιο μεγαλωμένα, αλλά και για τα δικά μου, με ρωτάει αν άρεσε στη Λάουρα το ροζ γουνάκι που της χάρισε, αν θα βρουμε δάσκαλο για το σχέδιο, αν ο Άλεξ τα πάει καλά με τα μαθήματα, για τους βαθμούς, για όλα. 

Έχει τρομερή αγωνία και για το Βασίλη, αλλά ούτε αυτό να του το πείτε: 

Να είναι καλά, να καταφέρει να βγει στη σύνταξη, να κοιμάται λίγο πιο νωρίς, ξέρετε, όλα αυτά. 

Είναι μαζί από παιδιά με το Βασίλη, φτιάξανε αυτόν τον σπάνιο μικρόκοσμο των δύο που επιβιώνει απ’ όλα. 

Ή, σχεδόν απ’ όλα. 

Μοιραζόμαστε τα όμορφα «για πάντα» μας: 

Πάντα θα βγαίνουμε και θα πίνουμε ντραμπούι και ουίσκια -ή κόκκινο κρασί, το φτηνό, των μπαρ. 

Πάντα θα γελάμε και θα κουτσομπολεύουμε. 

Πάντα θα κοιτάμε ακριβά παπούτσια στις βιτρίνες. 

Πάντα θα προσπαθώ να την πείσω να πάμε για μπάνιο, μπας και μαυρισει λίγο. 

Πάντα θα αγωνιούμε για τα παιδιά μας. 

Πάντα… 

Δήμητρα, άκου: 

Ο Άλεξ πήρε το Λόουερ. 

Η Λάουρα θα πάρει το χειμώνα ένα πιστόλι για να μάθει να κάνει τατουάζ. 

Πρώτα σε χαρτί, λέει, μετά σε κάνα θύμα, ποιον να εννοεί άραγε; 🙂

Ο Βασίλης θα είναι καλά, δεν είναι μόνος του. 

Ούτε τα παιδιά σου είναι μόνα τους. 

Αυτή η μαλακία το ντραμπούι που πίνεις, βαράει κατακέφαλα.

Στη σελίδα 48 βγαίνει η ρεκλάμα και μπαίνει ύλη, πάλι τελευταία στιγμή μας το είπαν, αλλά το 'χουμε.  

Δήμητρα, οι άνθρωποι που αγαπήσαμε στ αλήθεια, δεν φεύγουν ποτέ. 

Δεν τους πρέπει ο αόριστος.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ Harddog: Η Δήμητρα Πράπα, η "δική" μας Δήμητρα, του ατελιέ, έφυγε ξαφνικά ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, λίγες μέρες μετά την ξαφνική αναχώρηση του επίσης "δικού" μας Παντελή Αναστασίου. Δυο οδυνηρά έκτακτα δρομολόγια για τον Άγνωστο Κόσμο.  Το κείμενο της Μαρίας Δεδούση αναρτήθηκε στη σελίδα της, στο fb.