Κυριακή, 22 Αυγούστου 2021

Κανένα νόημα να είσαι Νο3 στο τένις, να έχεις τη φήμη τού πλανήτη, αλλά...

...να μη σε νοιάζει ο ίδιος ο πλανήτης - Ένα απόσπασμα από κείμενο της
Μαρίας Δεδούση 

{...} Το θέμα είναι ότι και τα δύο παιδιά μου έχουν ένα κάπως ευρύ ακόμη αλλά όλο και πιο συγκεκριμένο, όραμα.
Ένα όραμα που φεύγει πολύ από τις στενές συντεταγμένες του «μόνο εγώ» και πάει σε ένα πλάνο «εγώ μέσα στο εμείς».
Όπου «εμείς» είναι ένα πολύ σύνθετο πράγμα:

«Εμείς» είναι εμείς ως οικογένεια, «εμείς» ως ένας στενός κύκλος ανθρώπων που νοιαζόμαστε και αγαπάμε ο ένας τον άλλον, «εμείς» ως κοινωνία, «εμείς» ως ανθρωπότητα
Αναγνωρίζουν -και ναι, θα πάρω τα κρέντιτς σε μεγάλο βαθμό- ότι είναι πολύ βλαμμένος ένας κόσμος στον οποίο καθένας νοιάζεται μόνο για την πάρτη του και ότι δεν έχει κανένα νόημα να έχεις όλα τα λεφτά και τη φήμη του πλανήτη αν δεν νοιάζεσαι για τον ίδιον τον πλανήτη ή για το είδος στο οποίο ανήκεις.
Ή για τον διπλανό σου.
Ή να είσαι το Νο3 στο τένις, κρίκετ, τάβλι, χόκεϊ επί χόρτου και να μην ξέρεις που κάνει στάση το μετρό.
Επειδή δεν χρειάζεται να το ξέρεις και βασικά επειδή δεν σε νοιάζει.
Δεν είναι εύκολο. Ο κόσμος πιέζει να θέλεις χρήμα, επιβεβαίωση και ένα υπερμέγεθες και στρεβλό «εγώ».
Πιέζουν και οι γονείς με τις δικές τους ανεκπλήρωτες προσδοκίες προς εαυτόν, που τις ακουμπάνε στα παιδιά τους.
Αντιστέκεσαι όμως {...}

**Η Μ.Δ. έχει δώσει στο κείμενό της τον τίτλο «Τελικά, τι θα θέλαμε να γίνει το παιδί;»