Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2021

Αρνούμαι να τους «χαρίσω»...

του ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΓΑΡΤΑΝΗ

Πόσο «συμπαγές» είναι το… μέτωπο των «ανεμβολίαστων»; Μπορεί μέσα σε μια λέξη να χωρέσει τόση… ποικιλία; Και τελικά ποιον ωφελεί η αντιμετώπιση όλων με τον ίδιο τρόπο; Τα 5 εκατομμύρια «ανεμβολίαστων» συμπολιτών μας μπορούν να χωριστούν χοντρικά σε πέντε κατηγορίες:


Α. Αυτούς που έχουν πειστεί ότι το εμβόλιο περιέχει τσιπάκι ή έχει τη δυνατότητα να αλλάξει το ανθρώπινο DNA. Και γενικά όλη αυτή η ιστορία των εμβολίων είναι υποκινούμενη από την αόρατη τάξη πραγμάτων με σκοπό τον απόλυτο έλεγχο του ανθρώπινου είδους.

Β. Αυτούς που συνηθίζουν από πεποίθηση να αντιστέκονται σε οποιαδήποτε κυβερνητική παρότρυνση (όπου «κυβερνητική» δεν είναι ανάγκη να είναι κυβέρνηση κράτους, αλλά οποιοσδήποτε εγχώριος ή διεθνής οργανισμός, ένωση κρατών ή άλλος φορέας εξουσίας), αναγνωρίζοντας πίσω απ’ αυτήν διάφορα κίνητρα, κυρίως οικονομικά.

Γ. Αυτούς που έχουν κάποια διαπιστωμένα προβλήματα υγείας, μέτριας ως σοβαρής επικινδυνότητας, και θεωρούν ότι εμβολιαζόμενοι κινδυνεύουν με ανεπιθύμητες παρενέργειες. Από τη στιγμή, λοιπόν, που ως τώρα «προστατεύθηκαν» και δεν νόσησαν, θεωρούν πιο επικίνδυνο να κάνουν το εμβόλιο, παρά να μείνουν εκτεθειμένοι στην πιθανότητα να νοσήσουν στο μέλλον.

Δ. Αυτούς που έχουν τρομάξει από τα (πολύ λίγα ποσοστιαία, αλλά υπαρκτά και υπέρ-προβεβλημένα) περιστατικά παρενεργειών από τα εμβόλια, όπως και από διάφορα ανεξέλεγκτα δημοσιεύματα που αφήνουν υπόνοιες για ζητήματα που αφορούν σχεδόν όλο τον πληθυσμό (π.χ. γονιμότητα, θηλασμός κτλ).

Ε. Αυτούς που λόγω νεαρού της ηλικίας και γερής κράσης θεωρούν ότι δεν κινδυνεύουν από τον COVID-19 ακόμα κι αν νοσήσουν. Οπότε θεωρούν τα εμβόλια ως έναν περιττό κίνδυνο, στον οποίο δεν θέλουν να εκτεθούν.

Χοντρικά όλα αυτά. Προφανώς οι κατηγορίες δεν είναι απολύτως ξεκαθαρισμένες, περισσότερο θα τις χαρακτήριζα «συγκοινωνούντα δοχεία». Υπάρχουν, όμως, σαφείς διαφορές στα χαρακτηριστικά.

Διακρίνω ειδικά τις τελευταίες μέρες μια σφοδρή διάθεση αγανάκτησης απ’ όσους έσπευσαν να εμβολιαστούν εναντίον όσων δεν το έκαναν (ως τώρα). Η αγανάκτηση εξελίσσεται σε χλευασμό, ειρωνεία και επιθετική διάθεση.

Η δε κυβερνητική πολιτική μοιάζει να «τσουβαλιάζει» όλες τις κατηγορίες κάτω από την ταμπέλα «ανεμβολίαστοι» και να θεωρεί πιο σωστή τακτική το να τους απειλεί με κάθε είδους «δυσκολία». Από την εργασία και τη μετακίνηση ως τη διασκέδαση.

Δεν το συζητάμε ότι οι κρίσιμες κατηγορίες για να επιτευχθεί η περίφημη «ανοσία της αγέλης» (όπως φαίνεται πάνω από 75%) είναι η Δ και η Ε. Επειδή, φυσικά, είναι και οι ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΑ ΠΟΛΥΠΛΗΘΕΣΤΕΡΕΣ σε σχέση με τις άλλες. ΕΚΕΙ, κατά την ταπεινή μου άποψη, πρέπει να εστιάσει όποιος θέλει να πετύχει το στόχο του. Αν ο στόχος του είναι να εμβολιαστούν όσο το δυνατόν περισσότεροι, όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Κι αυτό, ΝΑΙ, ΑΚΟΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ με τη σωστή ενημέρωση. Η οποία πάσχει. Και σε ποσότητα και σε ποιότητα. Δεν είναι δυνατόν όταν googlάρεις COVID-19 ΕΜΒΟΛΙΑ να σου παρουσιάζονται στις πρώτες 3 σελίδες ΜΟΝΟ κείμενα ή video που προτρέπουν τον κόσμο να ΜΗΝ εμβολιαστεί και ΟΥΤΕ ΕΝΑ κείμενο ή video που να εξηγεί γιατί πρέπει να εμβολιαστεί ο πληθυσμός.

Με την ειρωνεία, τον χλευασμό και τις επιθέσεις το μόνο που «επιτυγχάνεται» είναι να «σπρώχνονται» οι κρίσιμες κατηγορίες Δ, Ε (και υπό συνθήκες και η Γ) προς τις εντελώς «χαμένες» Α και Β. Οι οποίες, όμως, είναι πολύ ΜΙΚΡΕΣ πληθυσμιακά, σε σημείο που να μην επηρεάζουν τη θετική έκβαση του εμβολιασμού.

Δια ταύτα: Αν και εμβολιάστηκα από τους πρώτους, ΑΡΝΟΥΜΑΙ να χαρακτηρίσω 5 εκατομμύρια συμπολίτες μου «ψεκασμένους», να τους κουνάω το δάχτυλο, να τους απειλώ και να τους κοροϊδεύω. ΑΡΝΟΥΜΑΙ να τους «χαρίσω» στην άλλη πλευρά. Κι όποιος το κάνει, έχει λάθος. Δημιουργεί φράγματα, εκεί που θα' πρεπε να χτίζει γέφυρες.