Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2021

H πρώτη μου δημοσιογραφική συνέντευξη με έναν... φωνακλά

του Αργύρη Παγαρτάνη

Λένε πως ό,τι κάνεις πρώτη φορά μένει αξέχαστο.
Σεπτέμβριος 1990. Παραμονή του πρώτου ματς που θα παρακολουθούσα όχι ως μπασκετόφιλος, αλλά σαν αθλητικός συντάκτης (τρομάρα μου). Μειράκιο εγώ, με τα γυαλάκια μου, κι ο δάσκαλος Μάνος Μανουσέλης αποφασίζει να με στείλει στα… λιοντάρια: Νήαρ Ηστ-Αμύντας, Β’ Εθνική μπάσκετ. Καρνέσης εναντίον

Σορώτου. Και λίγο πριν φύγω από τον ΦΙΛΑΘΛΟ, μου κλείνει και το μάτι: «Θέλω συνέντευξη από Κώστα Σορώτο. Δεν ξέρω τι θα κάνεις. Πρόσεξε μη σου πάρει τον αέρα. Στην ανάγκη, άμα σου φωνάξει, φώναξέ του κι εσύ». Χαχαχα…

Τον είχα «γνωρίσει» από μακριά, βέβαια. Ήξερα ποιος ήταν, όπως όλοι όσοι παρακολουθούσαν από κοντά τις μικρές κατηγορίες. Με τους παίδες και τους εφήβους του Πειραϊκού είχε ήδη γράψει ιστορία. Είχα πάει και στην Τρίπολη (88) και στο Αίγιο (89), από βίτσιο. Δεν του’ χα μιλήσει. Όταν «τα’ παιρνε», που λένε, τον άκουγες έξω από το γήπεδο. Θυμάμαι που έλεγα πηγαίνοντας στο γήπεδο «μακάρι να νικήσει ο Αμύντας, να μην έχει νεύρα, θα τον πλησιάσω πιο εύκολα». Χαχαχα…

Τελικά… Νήαρ Ηστ-Αμύντας 90-78, με 38 πόντους του Σκαραφίγκα, σ’ ένα κατάμεστο γήπεδο (σήμερα «Γιώργος Μελισσινός»). Στο τέλος μου’ κανε εντύπωση ότι οι δύο κόουτς αγκαλιάστηκαν. Δεν ήταν δεδομένο, όπως σήμερα, που αποτελεί κομμάτι της μπασκετικής κουλτούρας. Πήρα θάρρος. Τον άφησα να ηρεμήσει, πλησιάζω και…

Κώστας Σορώτος
Έπαθα πλάκα με την ευγένειά του, την καλοσύνη του, τον τρόπο που αγκάλιαζε τους παίκτες του. Κυρίως όμως με τη φωνή του. Από την εξέδρα είχα μάθει να την ακούω «στριγκιά» (χαχαχα!) όταν φώναζε. Από κοντά είχε μια γλύκα. Είχα ετοιμάσει όλες κι όλες τρεις ερωτήσεις, για «να μην τον κουράσω». Μιλήσαμε κανένα 20λεπτο. Το τέλος της συνέντευξης χάθηκε, τελείωσαν οι μπαταρίες από το κασετοφωνάκι. Μου’ δωσε το τηλέφωνό του, να τα πούμε. 

Αυτή η πρώτη φορά μου θέριεψε το μικρόβιο. Ρε, τι «ανοιχτός» κόσμος είναι το μπάσκετ, τελικά! Τι εύκολο που είναι το ρεπορτάζ!

Στην πορεία, βέβαια, αποδείχτηκε ότι απλά είχα χτυπήσει… φλέβα! Ο κόσμος του μπάσκετ έχει πάρα πολλούς αξιόλογους ανθρώπους, άλλους περισσότερο «δημοσιογραφικούς», άλλους λιγότερο. Ο Σορώτος, η πρώτη μου «επαγγελματική» συνέντευξη, θα μείνει για πάντα η μεγάλη μου αδυναμία. Ας με συγχωρέσετε οι υπόλοιποι.

Όχι ότι δεν το αξίζει. Η πορεία του είναι γνωστή. Η προσφορά του στο μπάσκετ, ακόμα πιο γνωστή. Ο χαρακτήρας του απαράμιλλος. Ένας εμπνευστής-επαναστάτης, ένας Γκαριμπάλντι. Που με την αξία του συνέδεσε το όνομά του με μερικές από τις εντυπωσιακότερες μπασκετικές ιστορίες. Πειραϊκό θες; Μικρούς Πανιωνίου; Αμύντα; Ή το θαύμα με το Παλαιό Φάληρο;

Στην πορεία, χαθήκαμε. Άλλα τα μονοπάτια τα επαγγελματικά τα δικά μου. Βρεθήκαμε πριν από μία μετάδοση του telesport.gr στο Αιγάλεω, πρόπερσι. Όλο λέει ο αδελφός Βαγγέλης Θεοδοσίου  να κανονίσει μια κρασοκατάνυξη. Στην αναμονή είμαστε…

Αυτή η καλή καρδιά του Σορώτου, η τεράστια, που χωράει και αγάπη και πίκρα, είναι μαζί με το μεγάλο του προτέρημα και το μεγάλο του… σακατιλίκι. Συγχωρεί εύκολα. Όπως όλοι οι μεγάλοι, θα πείτε. Ναι, αλλά… πιο εύκολα απ’ όσο πρέπει. Και δεν «διαφημίζεται». Δεν «προβάλλεται». Γιατί είναι αυτός που βλέπεις. Δεν έχει πολλά πρόσωπα. Γι’ αυτό δεν έχει και πολλά… προφίλ στο Facebook. Ένα και καλό. Ενώ κάποιοι άλλοι, που δεν έχουν κάνει ούτε το 1/10 των επιτυχιών του, περηφανεύονται για προφίλ “B” και “C”…

Οι φίλοι του, όμως, είναι φανατικοί «Σορωτικοί». Που όταν αυτός δεν είναι παρών, το αγαπημένο τους θέμα συζήτησης όταν πάει η κουβέντα στον Σορώτο είναι ΠΟΥ θα μπορούσε να είχε φτάσει, αν το’ παιζε «αλλιώς», αν πήγαινε με το «κύμα», αν εκμεταλλευόταν το… επώνυμό του και το εκτόπισμα της οικογένειάς του στον Πειραιά και όχι μόνο.

Αλλά αν το έκανε, δεν θα ήταν ο Σορώτος. Ούτε θα τον αγαπούσαμε τόσο.

Χρόνια πολλά, κόουτς. Υγεία. Και δύναμη.

**Το κείμενο του Αργύρη Παγαρτάνη δημοσιεύτηκε στο σελίδα του, στο fb