Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2021

Τι πρόσφερε στην ενημέρωση η εφημερίδα με αυτές τις "πληροφορίες";

της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Πριν από λίγες μέρες συναντήθηκα με έναν άνθρωπο ο οποίος (αρσενικό χάριν οικονομίας) είναι πολύ γνωστός στο χώρο του θεάματος. Ήθελα να πούμε κάτι για τα επαγγελματικά του, καταλήξαμε να πίνουμε κάτι μπίρες και να μιλάμε για τα δικά μας, και πάνω στις μπίρες μού διηγήθηκε την προσωπική του ιστορία.

Όπως άκουγα την ιστορία σα χάνος, ξέχασα τα επαγγελματικά, τα ξέχασα όλα, το μόνο που ήθελα ήταν κι άλλες μπίρες για να χωνέψω αυτό που άκουγα. 

Χωριστήκαμε, πήγε καθένας σπίτι του, κάθισα να γράψω, δεν μπορούσα...
Μιλήσαμε δύο μέρες μετά στο τηλέφωνο, «ξέρεις», μου λέει πολύ ευγενικά, «εκείνο το προσωπικό κομμάτι φοβάμαι ότι θα το πιάσουν και θα το κανιβαλίσουν τα σάιτ και τα έντυπα», λέω «δεν υπήρχε περίπτωση να γράψω ΑΥΤΗΝ την ιστορία με τρόπο που να επέτρεπε κάτι τέτοιο, δεν είμαι καν σίγουρη ότι θέλω να τη γράψω, ασ' το να το σκεφτώ». 

Ακόμη δεν έχω κάτσει να το γράψω, διότι το σκέφτομαι μεν, αλλά εάν δεν είμαι 100% σίγουρη ότι μπορώ να το κάνω προστατεύοντας ταυτόχρονα απόλυτα αυτόν τον άνθρωπο. Απλά δεν θα το κάνω... Δεν 'πα να έπαιρνα όχι λεφτά και κρέντιτ, αλλά και 32 Πούλιτζερ. Που Πούλιτζερ δεν θα έπαιρνα, διότι δεν είναι το Γουότεργκέιτ, δεν είναι μια είδηση που θα κάνει τον κόσμο σοφότερο, ούτε που θα διαλευκάνει κανένα έγκλημα, ούτε τίποτα τέτοιο. 

Είναι μια πληροφορία που θα κάνει αίσθηση και θα δώσει τροφή για κουβέντες -καλόπιστες ή και μη. Όπως, ας πούμε, αυτή με τα Γλυκά Νερά.

------------

Η κυρία αυτή στην οποία πήγαινε για συμβουλευτική το ζευγάρι από τα Γλυκά Νερά, έκανε πράγματι κολοσσιαίο ατόπημα. Και ορθώς μπαίνει το θέμα της εμπιστοσύνης (απόρρητο, λυπάμαι που σας το λέω, αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει εδώ, παρά μόνο ηθικού τύπου), της διαχείρισης κάθε είδους συμβουλευτικής, του πλαισίου, κ.λπ. 

Κάτι που θα πρέπει να δουν πρώτοι οι ίδιοι οι άνθρωποι που ασχολούνται επαγγελματικά και σοβαρά με τον τομέα αυτόν και είναι πολλοί. Σας το λέω από προσωπική εμπειρία. Για να προστατεύσουν το επάγγελμά τους, το οποίο βοηθά πάρα πολύ κόσμο. 

Μήπως, όμως, πρέπει να μπει κι ένα άλλο θέμα, εξίσου σημαντικό; Τι ακριβώς πρόσφερε στην ενημέρωση η εφημερίδα που δημοσίευσε αυτές τις «πληροφορίες»;
Ο Αυτιάς που τις έβγαλε στην τηλεόραση;

-Πληροφορίες που δεν τεκμαίρονται από πουθενά, παρά μόνο από τα όσα λέει ένας άνθρωπος ο οποίος de facto καθιστά εαυτόν αναξιόπιστο με τη συμπεριφορά του;

-Πληροφορίες που δεν προσθέτουν και δεν αφαιρούν απολύτως τίποτα στην ίδια την υπόθεση;

-Πληροφορίες που δεν είναι ποιος τα 'χει με ποια -μικρό το κακό- αλλά πολύ προσωπικά και πολύ ευαίσθητα δεδομένα μιας δολοφονημένης γυναίκας;

-Πληροφορίες που είναι ξερά και στεγνά όχι σκουπ, αλλά, σκύλευση;

Εμείς πώς θα προστατεύσουμε το δικό μας επάγγελμα αλλά και όλοι μαζί πώς θα προστατευθούμε από αυτού του είδους την «ενημέρωση»; Για πόσο και πόσο βαθιά θα πάει αυτό; Πόσο ατιμώρητα; Από το ίδιο το επάγγελμα, αλλά και από το κοινό;

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θέλουν «ελαφριά» ενημέρωση, κάτι ανάμεσα σε ενημέρωση και ψυχαγωγία όπως το βλέπω εγώ. Δεν έχει σημασία αν συμφωνώ μαζί τους, δεν είναι απαραίτητο να ανοίγουμε όλοι πρωί πρωί τους Νιου Γιορκ Τάιμς, σιγά... Εξάλλου έχω περάσει μεγάλο μέρος της καριέρας μου γράφοντας «ελαφριά» θέματα και για να σας πω την αλήθεια μου πάντα μ' αρέσει να βλέπω και το προσωπικό στοιχείο και συχνά τη «ζουμερή», την πιασάρικη λεπτομέρεια στα κείμενά μου, ακόμη κι αν πραγματεύονται το πιο σοβαρό θέμα.  

Από το «ελαφρύ» του πράγματος, όμως, ως την αβάσταχτη ελαφρότητα της απουσίας συνείδησης, ένα χάος και ένα άπειρο απόσταση.

**Το κείμενο της Μ.Δ. δημοσιεύτηκε στον τοίχο της, στο fb.