Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2021

Εμείς, εκείνοι και τα μέτρα

Για μια ακόμα φορά η εικόνα τής πανδημίας έχει δύο όψεις. Από τη μια ο υπνωτικός εφησυχασμός μετά τη σχεδόν μαζική άρση των μέτρων. Από την άλλη ο φόβος για τη μετάλλαξη, το όνομα της οποίας θυμίζει ποταμό που απειλεί να μας  παρασύρει: μετάλλαξη Δέλτα! Η κατάσταση φέρνει στο μυαλό το περσινό καλοκαίρι. Την αίσθηση του σφυρίγματος λήξης που προκλήθηκε από τις απανωτές χαλαρώσεις. Τη βεβαιότητα ότι τα δύσκολα ήταν πίσω μας. Τη σιγουριά ότι δεν χρειαζόταν να είμαστε μόνο έξι στα τραπέζια τής ταβέρνας, ότι δεν μας απειλούσαν οι συναθροίσεις, ότι μας έφταναν οι ΜΕΘ που υπήρχαν, ότι δεν θα μας αρρώσταινε το στοίβαγμα στα μετρό, λεωφορεία, τρόλεϊ, ότι ήταν περιττή η μάσκα.   

Λειτουργούσαμε με τη μικρόνοια της κότας που όταν νιώθει τον κίνδυνο, απομακρύνεται αλαφιασμένη μερικά μέτρα και μετά συνεχίζει να τσιμπολογάει με  κατεβασμένο το κεφάλι –και ας παραμένει δίπλα της η αιτία που την  αλάφιασε.   

Και έτσι προχωράμε εμείς και εκείνοι, χέρι χέρι, εν μέσω θέρους:
Μακάριοι και ανήσυχοι.
Αρνητές και πεπεισμένοι.
Δύσκολοι και συνεργάσιμοι.

Χτυπάει  πάλι ο συναγερμός παγκοσμίως με τη νέα μετάλλαξη, αλλά πορευόμαστε ΟΛΟΙ μαζί προς την έξοδο από τα μέτρα στα οποία ΔΕΝ μπήκαμε ΟΛΟΙ μαζί. Πολλοί έμειναν έξω από τις απαγορεύσεις, τα εμβόλια, την αυτοσυγκράτηση. Και οι υπόλοιποι  υπακούσαμε για να σώσουμε την κατάσταση, να σωθούμε εμείς, να σώσουμε και τους άλλους που δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους. Και ο οποίοι έκλειναν το μάτι στις απαγορεύσεις, κάνοντας υπογένειο τη μάσκα –για τα μάτια των ελεγκτών που ουδέποτε (ή σπάνια) τους έλεγξαν. Έτοιμοι να τη φορέσουν αν κάποιος, τύποις ή ουσία εντεταλμένος, ενοχλούσε τη μακαριότητα τους. 

Διον. Βραϊμάκης