Τρίτη, 18 Μαΐου 2021

Όταν ο Άρης Σκιαδόπουλος γνώρισε τον Χρήστο Καλογρίτσα...

ΤΙ ΕΙΧΕ ΓΡΑΨΕΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΕΚΔΟΤΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΑ ΜΙΝΤΙΑ 

Το Μάρτιο του 2017, όταν ο Ιωάννης Βλαδίμηρος Καλογρίτσας αποχώρησε από το διοικητικό συμβούλιο του Documento, το όνομα του Χρήστου Καλογρίτσα, που είχε εμπλακεί και σε προηγούμενες μιντιακές προσπάθειες, άρχισε πάλι να απασχολεί τα Μέσα και τα κοινωνικά δίκτυα. Σε μια από τις αναρτήσεις του ο Άρης Σκιαδόπουλος αναφέρθηκε στις πρώτες εκδοτικές κινήσεις τού επιχειρηματία και αυτό το κομμάτι είχε είχε αξιοποιήσει ο Harrdog, δημοσιεύοντάς το στο μπλογκ (εδώ). Ο Άρης, δημοσιογράφος με μεγάλη εμπειρία στα εκδοτικά και πολιτικά πράγματα, είχε σκιαγραφήσει το πορτρέτο του Καλογρίτσα, αναφέρθηκε στη γνωριμία μαζί του και στην έκδοση της Πρώτης, που ήταν η απογευματινή εφημερίδα της Αριστεράς. Βρίσκουμε αυτό το κομμάτι ενδιαφέρον και επίκαιρο σήμερα και γι' αυτό το αναδημοσιεύουμε αυτούσιο. Τίτλος εκείνου του δημοσιεύματος ήταν «Ο μπρουτάλ κύριος Καλογρίτσας»:  

Δυστυχώς η περίπτωση Καλογρίτσα αποτελεί σήμα κατατεθέν μιας ιδιαίτερης πολιτικής διαπλοκής ανάμεσα σε επιχειρηματία και κόμματα. Ο Καλογρίτσας δεν είναι όμως ο μόνος –είναι πολλοί αυτοί που δεν φαίνονται. Απλά ο κυρ Χρήστος δεν ήταν τόσο προσεκτικός όσο οι άλλοι. Μόνο ήταν περισσότερο παρορμητικός κι ανυπόμονος. Ένα φτωχόπαιδο ήταν που ξεκίνησε από τα ορεινά μετερίζια των Τρικάλων και με αγώνες για να εξασφαλίσει τα έξοδα των σπουδών του στην Ιταλία κατάφερε τελικά να έρθει στη πατρίδα με το πολυπόθητο πτυχίο στο χέρι. Αλλά και με πολλές φιλοδοξίες..

Η «Πρώτη»

Όταν το ΚΚΕ αποφάσισε να βγάλει την ΠΡΩΤΗ, θυμάμαι ότι πήγαμε σ’ ένα γραφειάκι τεχνικό που διατηρούσε στην Ριζάρη. Ο Σγουρδαίος, ο Κομίνης κι εγώ. Ήταν η πρώτη φορά που γνωρίζαμε τον Καλογρίτσα και μας φάνηκε άνθρωπος προσηνής και καλοπροαίρετος. Εκεί μάθαμε ότι συνεκδότες θα ήταν ο Γιώτης, ο Δαρδανός κι ο Καστανιώτης. Γρήγορα αποχώρησαν οι τρεις κι έμεινε ο Καλογρίτσας.

Με την πάροδο του χρόνου ο κυρ Χρήστος, ως εκδότης πλέον, και με την στήριξη του Χαρίλαου, εξασφάλισε το δικό του τραπέζι στο Τoπς στο Κολωνάκι κι εκεί ήταν ο προθάλαμος των πολιτικών επαφών και το διαβατήριο για τις φιλοδοξίες του. Δεν ήταν άτοπες. Απλά ήταν αγωνιώδεις κι ανυπόμονες ως προς την πραγματοποίηση τους. Και δεν ήταν καθόλου έξω από τις συνήθεις πρακτικές των υπολοίπων. Μόνο που ο κυρ Χρήστος, ορεσίβιος και μπρουτάλ, δεν διέθετε το λούστρο των υπολοίπων κι ούτε έδειχνε να τον ενδιαφέρει να το αποκτήσει.

Έπαιρνε ό,τι περίσσευε από τους άλλους 

Αυτό, όμως, δεν ενδιέφερε καθόλου και ορισμένους πολιτικούς που τον περιστοίχιζαν, όχι ασφαλώς για την καλή του την καρδιά. Δεν απασχολούσε ωστόσο μήτε τους ομοτέχνους του γιατί γι αυτούς ήταν το... κοκαλάκι στο παιχνίδι των εργολαβιών. Ο Καλογρίτσας σε σχέση με αυτούς έπαιρνε ό,τι περίσσευε.

Ο Χαρίλαος τον έστειλε στον Αντένα 

Έτσι εξελίχθηκε, και όταν η συγκυβέρνηση ψήφισε τον νόμο για τα κανάλια που έθετε ως προαπαιτούμενο ότι για να έχεις κανάλι πρέπει να είσαι εκδότης, ο Χαρίλαος τον έστειλε μέτοχο στον ΑΝΤ 1 δεδομένου ότι ο Κυριακού δεν ήταν εκδότης. Υστέρα όμως από κάποια χρόνια, ο Μίνως έκαμε αύξηση κεφαλαίου κι ο κυρ Χρήστος απέδρασε με ένα σεβαστό πόσον.

Δίχως εφημερίδα πια και κανάλι, αλλά οικονομικά σχετικά εύρωστος. Δεν παραιτήθηκε των φιλοδοξιών του. Μάνο που εξακολουθούσε να τις επιδιώκει με την μπρουτάλ τακτική του. Δεν είναι λίγα τα πολιτικά πρόσωπα που υπήρξαν κατά καιρούς ομοτράπεζοι αλλά και που είχαν  την εύνοια του. Με τη διάφορα ότι στα πρώτα σύννεφα.... λάκιζαν κανονικά κι από την πίσω πόρτα χωρίς να είναι διατεθειμένοι να τον ακολουθήσουν και να τον στηρίξουν σε ενδεχόμενες περιπέτειες.

Οι σύμβουλοι

Δυστυχώς για τον κυρ Χρήστο, δεν είχε και καλούς συμβούλους. Η μάλλον, κι αν είχε δεν τους άκουγε όταν αυτοί που τον συμβούλευαν δεν συμφωνούσαν με όσα ο ίδιος είχε αποφασίσει. Θύμιζε κρεατέμπορα που στέλνει τον νομικό του σύμβουλο να του βρει πελάτες.
Έτσι έμεινε με το σκάφος να παραπαίει τώρα στη φουρτούνα μόνος. Και με πρώτους, να έχουνε λακίσει με τον γνωστό τρόπο, εκείνοι που κατά καιρούς ευεργέτησε.
Δυστυχώς γι αυτόν επιβεβαιώνεται το ρηθέν από τον Καρούζο: Η πολιτική είναι μεγάλο κουμάσι.