Σάββατο, 29 Μαΐου 2021

Αυτή τη φορά πρόλαβε το εμβόλιο...

...αλλά όχι έγκαιρα  

Όταν φεύγουν οι άνθρωποι (και τα χρόνια…) έρχονται οι αναμνήσεις –κατακλυσμιαία! Με τον φίλο μου τον Λ. έχουμε συγγράψει εκατοντάδες σελίδες κοινής πορείας στη ζωή μας που έγιναν νοσταλγικό παρελθόν τώρα που έφυγε χτυπημένος από τον κορωνοϊό. Τον ίδιο τον ιό τον ξεπέρασε, αλλά του άφησε σε επιδείνωση άλλα προβλήματα υγείας που τον

κράτησαν στο νοσοκομείο κοντά δυο μήνες από τη εισαγωγή του λόγω covid 19. Στα παιδικά του χρόνια ο Λ. δεν πρόλαβε το σωτήριο εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας, που παράχθηκε μερικά χρόνια αργότερα, και αυτό ήταν το παράπονό του. Έτσι, όπως έγραφα στις αρχές του χρόνου εδώ, στο μπλογκ,   

«…περπάτησε πολλά χιλιόμετρα στις δεκαετίες της ζωής του με ένα καλό πόδι και με ένα βασανισμένο από τα πάθη, και τα λάθη, άλλων χρόνων. Περπάτησε χωλαίνοντας, γέρνοντας στην περπατησιά του. Δεν παραπονέθηκε ποτέ. Τα έζησε όλα, όπως όλοι, όπως οι άλλοι που ουδέποτε τους ένιωσε "άλλους", αλλά απολύτως ίδιους. Όπως και οι άλλοι, όλοι εμείς, ο κόσμος του, και όσοι συναναστράφηκε, ουδέποτε  τον νιώσαμε "άλλον".  Και βάδισε, και οδήγησε, και δούλεψε (σκληρά μάλιστα), και χόρεψε, και έκανε σχέσεις, και είχε παρέες, και ερωτεύτηκε, και τον ερωτεύτηκαν, και καλοπαντρεύτηκε, και μορφώθηκε, και ωραίο παιδί υπήρξε». 

Αυτή τη φορά ο φίλος πρόλαβε το πρώτο από τα δύο εμβόλια αλλά όχι έγκαιρα. Και έφυγε για τους εκείνους τους Τόπους, των άυλων, όπου έχουν μαζευτεί πλέον πολλοί αγαπημένοι. Και (μας) περιμένουν… 

Δ.Β.