Σάββατο, 15 Μαΐου 2021

Πήγαν εκεί που δεν υπάρχει πόλεμος, παρά μόνο ο άδικος θάνατός τους

ΑΦΟΤΟΥ ΤΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ GETTY ανέβασε αυτή τη φωτογραφία* στη συνδρομητική ροή του, δεν έχω ησυχία. Στην αρχή την απέφυγα. Έπειτα την είδα με φρίκη. Τελικά σφηνώθηκε στο μυαλό μου. Ξαναμπήκα δυο-τρεις φορές για να πιστέψω αυτό που είδα. 
Ώστε αυτό είναι ο πόλεμος.
Όχι οι θεαματικές φωτογραφίες με τα τροχιοδεικτικά σαν ασημένιες κλωστές στον ουρανό ούτε οι εκρήξεις σαν από ταινία δράσης. Ούτε τα κτίρια που καταρρέουν – τόσο θεαματικά! Όχι. Ο πόλεμος είναι δύο νεκρά παιδιά στο νεκροτομείο της Γάζας. Κίτρινα και ματωμένα. Με το χώμα κολλημένο στα μάτια και τον κρόταφο – σα λάσπη. Δυο παιδιά που πήγαν αδιάβαστα, ήδη άκαμπτα, και δεν πρόλαβαν να καταλάβουν τίποτα. Που πιθανόν δεν ξέρουν τι σημαίνει η λέξη «κτηνωδία», «αποθηρίωση», «εγκληματίας». 
Με αρρωσταίνει βέβαια και η οδύνη στα μάτια και τη στάση των συγγενών. Αυτός που κοιτάει στο τοίχο με οργή, αυτός που πιάνει το κεφάλι του και δεν το χωράει ο νους του, ο γεροντότερος που αγγίζει το παιδικό κεφάλι που γέρνει-  σαν σπασμένος μίσχος. Αλλά όλοι αυτοί  ξέρουν τι ζουν. Στον κόσμο που δημιούργησαν ή στον κόσμο που τους φυλάκισαν. 
Tα δυο παιδιά, είναι πεθαμένα, χωρίς να ξέρουν καν γιατί. Μακριά για πάντα από την έστω ριψοκίνδυνη ζωή ― εκεί που δεν υπάρχει πόλεμος παρά μόνο ο άδικος θάνατός τους. 
Αυτό λοιπόν είναι ο πόλεμος; 
Όχι ακριβώς. Στον πόλεμο υποτίθεται πολεμούν ενήλικες. Πεθαίνουν ενήλικες.

Στάθης Τσαγκαρουσιάνος 
*Δημοσιεύεται στο lifo.gr. ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ το δημοσίευμα, με τίτλο «Αυτός είναι ο πόλεμος, μαζί με τη φωνογραφία του πρακτορείου Getty στην οποία αναφέρεται το άρθρο - πολύ σκληρή!