Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2021

«Κάθε φορά που θέλω να τιμωρήσω τον εαυτό μου λιγοστεύω τις φορές που σε κοιτάω»

Η Γυναίκα γίνεται συχνά (πολύ συχνά) το κέντρο του κύκλου τού άντρα – τουλάχιστον στα γόνιμα χρόνια· άλλα οι χρονικοί περιορισμοί δεν ισχύουν πάντα και για όλους. Είναι ένα χάρισμα της ζωής, το οξυγόνο των αισθήσεων. Έγραψα πολλά πέρσι για τη Γυναίκα, εδώ, σε τούτο το μπλογκ. Θα επαναλάβω ένα μόνο: «Αν στη ζωή μου κάποιες ομορφιές και απολαύσεις μού έκοψαν την ανάσα, στις εκατό οι ογδόντα ήταν από το κοίταγμα μιας γυναίκας».
{...} Ένας πολύ αγαπημένος φίλος, από αυτούς που έχουν τη Γυναίκα στο κέντρο του κύκλου τους, μου είπε ότι τα βράδια, πριν πάει για ύπνο, γυρίζει στα κανάλια της τηλεόρασης για να δει μια γυναίκα που «κάτι του λέει» οπουδήποτε –σε ταινία, σε εκπομπή, σε διαφήμιση. Και μόνο αφού βρει αυτό που θέλει, ολοκληρώνει τη μέρα του. Του είπα ότι αυτό δεν είναι τίποτα· ότι στα μακρινά, στα πολύ πρώιμα νιάτα μου, άλλαζα πεζοδρόμιο ή κατεύθυνση –ακόμα και κατέβαινα από το λεωφορείο– για να δω απλώς από κοντά μια γυναίκα, όχι απαραιτήτως πολύ ωραία (όχι «τούμπανο», όχι ερεθιστική), αλλά που μου έκανε, αυτό που λέμε, «κλικ». Το έκανα όχι για να την πειράξω, ή για να έχω κάποιο αποτέλεσμα, κάποιο όφελος, αλλά απλώς για να τη δω από κοντά σαν κάτι μοναδικό που βρέθηκε στον δρόμο μου και που πιθανόν δεν θα το ξανάβλεπα. Όπως, δηλαδή, θέλω να βλέπω από κοντά και να το παρατηρώ, οτιδήποτε όμορφο, έμψυχο ή άψυχο. Και, άλλωστε, όπως γράφει ο ποιητής που υμνεί τη γυναίκα, ο Τίτος Πατρίκιος, «Κάθε φορά που θέλω να τιμωρήσω τον εαυτό μου λιγοστεύω τις φορές που σε κοιτάω». Δεν υπήρχε λόγος να τον τιμωρώ...

** Είναι δύο αποσπάσματα από το κείμενο που ανεβάσαμε πέρσι τέτοια μέρα, με τίτλο «Γυναίκες στο Κέντρο του κύκλου μας». Ολόκληρο εδώ.

** Διαβάστε ακόμα εδώ το εξαιρετικό κείμενο -πραγματικά εξαιρετικό- μιας εξαίσιας γυναίκας που έφυγε πρόωρα από τη ζωή.