Σάββατο, 27 Μαρτίου 2021

Το ελληνικό Θέατρο εδώ και χρόνια χρειαζόταν κάτι να το διαλύσει

Το Θέατρο ψόφησε. Ας του κάνουμε μια ωραία κηδεία κι ας μην την αξίζει. Στο ερώτημα αν πρέπει να ανοίξουν τα θέατρα, θα είμαι κάθετος. Όπως οι πρόκες, στο τραπέζι. Όχι που καρφώνεις αλλά, που τις ξεκαρφώνεις. Για να διαλύσεις το τραπέζι. Εις τα εξ ων συνετέθη. Η απάντησή μου είναι: Όχι. Το ελληνικό θέατρο εδώ και χρόνια χρειαζόταν κάτι να το διαλύσει. Για να αντιληφθεί μέσα στον αυτισμό που είχε περιπέσει, πως δεν ωφελεί η ύπαρξή του. Πουθενά. Και κανέναν. Η πανδημία ήρθε ως ένα ζωογόνο χαστούκι που την σώριασε. Και μες στο σώριασμα της ψέλλισε για πρώτη φορά μια τρομακτική αλλά και οργισμένη έκκληση. Βοηθείας. Κάποιος έστελνε το σήμα τέλους μιας εποχής. Που είναι εδώ. Ευτυχώς. Όχι το θέατρο δεν χρειάζεται ένα θέατρο με θλιβερές παραστάσεις στην Επίδαυρο όπου οι παρέες δεν γράφουν ιστορία αλλά υπογράφουν συμβόλαια αλληλοϋποστήριξης, δεν χρειάζεται ψευδο -πολυπολιτισμικές περατζάδες στο Φεστιβάλ της Πειραιώς, δεν χρειάζεται εξουσιομανείς διευθυντές, αρχομανείς παράγοντες, παραγοντίσκους, επηρμένους υπαλληλίσκους πολυεργαλεία. Το ελληνικό θέατρο έγινε θλιβερό εργαλείο στην κοινωνία του θεάματος που διανύουμε δεκαετίες τώρα. Συντηρεί μια ξεπεσμένη και άθλια επαγγελματική ιδιότητα που καν δεν αμείβεται. Τροφοδοτεί ένα σύστημα βεβαρυμένο από μια κουλτούρα άγριας κακοποίησης, που κληρονόμησε από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας και της εκπαίδευσης. Με την Αγία Οικογένεια να ταΐζει το αυγό του φιδιού που ή ίδια γεννά με λερναίες ιδιότητες. Ζωή χρειαζόμαστε. Το θέατρο είναι μέρος της ζωής και όχι το αντίστροφο. Τώρα που η μούρη μας έφαγε χώμα ας ξαναζυγίσουμε τα πράγματα. Ας μετρήσουμε. Και, ας μετρηθούμε. Αντί ένα υποταγμένο «δώστε κάτι να βολευτούμε όλοι». Ας πούμε ένα περήφανο «δεν μου γαμιέστε».

Τσιμάρας Τζανάτος
(Ένας από του 40 καλλιτέχνες της σκηνής που απαντούν σε ερώτημα του monopoli.gr σχετικά με τα κλειστά θέατρa και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Δείτε εδώ το θέμα)