Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2021

Δεν απειλείται το ελληνικό #MeToo από κίτρινα ή και αισχρά πρωτοσέλιδα

Η Σοφία Μπεκατώρου μίλησε για το προσωπικό της δράμα σε δημoσιογράφο γυναικείου περιοδικού. Ο Ν.Σ. κατήγγειλε τον βιασμό του από «γνωστό θεατράνθρωπο» σε (γυναίκα πάλι – έχει σημασία) δημοσιογράφο νεοσύστατου website με κοινωνικό-πολιτιστικό περιεχόμενο. Αλλα θύματα κάθε είδους παρενόχλησης, εγκληματικής ή όχι (αλλά πάντως απαράδεκτης και καταδικαστέας) βρήκαν φωνή, καταφύγιο, υποστήριξη σε τηλεοπτικές εκπομπές —αυτές, μάλιστα, που θεωρούμε ως «ελαφρές». Πρωτοσέλιδα εφημερίδων, πρωινάδικα με μεγάλη ακροαματικότητα στο ραδιόφωνο και τηλεθέαση στην TV ανέδειξαν εγκλήματα, ξύπνησαν συνειδήσεις και κοινωνίες, ενόχλησαν κατεστημένα, πιέζουν για δικαιοσύνη.  Η δημοσιογραφία. Οι δημοσιογράφοι. Τα Μέσα. Ο Τύπος. Και τι δεν έχουν/ έχουμε ακούσει τα τελευταία 10-15 χρόνια. Αρκετά από αυτά δικαιολογημένα, πολλά όχι, αλλά δεν είναι του παρόντος να πάμε πίσω. Τώρα είναι η στιγμή, οι στιγμές της δημοσιογραφίας. Τώρα είναι η ώρα των Μέσων να επιβεβαιώσουν τον ρόλο τους και την αποστολή τους – που δεν είναι άλλα από την αποκάλυψη και προάσπιση της αλήθειας.  Υπάρχουν παραφωνίες (και πάντα θα υπάρχουν), υπάρχουν Μέσα-ντροπή εκεί έξω, αλλά δεν μπορούν να μακελέψουν τη μεγάλη εικόνα. Δεν κινδυνεύει τόσο από αυτά η δημοσιογραφία, δεν απειλείται το ελληνικό #MeToo από κίτρινα ή και αισχρά πρωτοσέλιδα {...}

{...} Σκοπίμως αφήνω για το τέλος τον ρόλο των social media —Μέσα είναι και αυτά. Που όπως πάντα συμβαίνει, στην περίπτωση του ελληνικού #MeToo λειτούργησαν σαν ισχυρά μεγάφωνα. Πήραν την είδηση και την απογείωσαν —την έφτασαν σε περισσότερους και περισσότερες από όσο όλα τα «παραδοσιακά» Μέσα θα μπορούσαν. Καλώς. Γιατί αυτός είναι ο σκοπός τους. Τα social media δεν είναι δημοσιογραφία. «Γίνονται» μόνο όταν η δημοσιογραφία δεν κάνει τη δουλειά της. 

**Είναι δύο αποσπάσματα από άρθρο του Στέλιου Σοφιανού στο protagon.gr. Τίτλος του «Προσοχή! Τρεις κίνδυνοι για το ελληνικό #MeToo». Βρείτε εδώ όλο το κείμενο