Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2021

Εκείνο το Ραδιόφωνο...

Πριν από την εισβολή τής τηλεόρασης το Ραδιόφωνο ήταν... τηλεόραση. Η εστία που συγκέντρωνε γύρω της την οικογένεια τα βράδια, τους φίλους για το ποδόσφαιρο τις Κυριακές, τη γειτονιά για τα γλεντάκια τις γιορτές! Ήταν μια συσκευή μαγική, μυθική, προστατευόμενη σαν το ιερό τής Ψυχαγωγίας (αγωγή ψυχής), με ένα πάνινο κάλυμμα που έφτιαχναν οι νοικοκυρές στα μέτρα της –στα μέτρα κάθε συσκευής– για να κρατήσουν μακριά της την άφθονη σκόνη τής εποχής, με τους άπειρους χωματόδρομους και τις αυλές. Το ραδιόφωνο ήταν συντροφιά, ήταν πολιτισμός, ήταν  διασκέδαση. Τα είχε όλα: ηχητικές σαπουνόπερες και κοινωνικές σειρές (Μικρή πικρή μου αγάπη, Το σπίτι των ανέμων, Το ημερολόγιο ενός θυρωρού), παιχνίδια γνώσης (Βρες το και πάρ’ το, με τον Ίκαρο), μουσικούς διαγωνισμούς (Χαρούμενα ταλέντα, με τον Γιώργο Οικονομίδη), Θέατρο (μεγάλα έργα, σπουδαίες φωνές), αστυνομικές ιστορίες τού Νίκου Φώσκολου (με το απίθανο μουσικό σήμα, με σφύριγμα των χειλιών), παιδικές εκπομπές (θρυλική έγινε η Θεία Λένα της Αντιγόνης Μεταξά). Είχε ακόμα ΚΑΙ πρωινή γυμναστική με παραγγέλματα ασκήσεων και συνοδεία πιάνου για τον ρυθμό! 

Το Ραδιόφωνο ήταν στο κέντρο της ζωής τού απλού κόσμου. Δημιουργούσε, διασκέδαζε και ενέπνεε ακόμα και τη λογοτεχνία. Το Δυο φορές Έλληνας, του Μένη Κουμανταρέα, διατρέχεται, σχεδόν στον μεγαλύτερο μέρος του, από την περιγραφή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα της Εθνικής: Ελλάδα-Τουρκία 2-1! Μια περιγραφή που συνδέει ανθρώπους και χώρους καθώς ακούγεται παντού, στα καφενεία, στα σπίτια και στους δρόμους. 

Αυτό ήταν το θρυλικό Ραδιόφωνο, το «πυρωμένο Ραδιόφωνο», αφού οι λυχνίες μετά από κάποια ώρα λειτουργίας έκαναν τις συσκευές σχεδόν θερμαντικά σώματα... Το Ραδιόφωνο, το πρωθύστερο και το μεταγενέστερο, γιορτάζεται σήμερα παγκοσμίως με τιμητικές αναφορές, δημοσιεύσεις και αφιερώματα. Τέτοια και τόσα που ουδέποτε θα υπάρχουν σε Ημέρα Τηλεόρασης...

Διον. Βραϊμάκης