Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2021

Συνάντησα και σκηνοθέτες με τους οποίους έκλαιγα σε κάθε πρόβα...

Είχα την τύχη στην καλλιτεχνική μου πορεία να συναντηθώ με ωραίους σκηνοθέτες. Σκηνοθέτες που έγιναν φωτεινοί φάροι για μένα, σκηνοθέτες που έγιναν καλοί φίλοι. Συνάντησα και σκηνοθέτες με τους οποίους έκλαιγα σε κάθε πρόβα, ένιωθα πιο άχρηστη από παράσιτο-δεν το ξέραμε ως bullying τότε-σε κάποιον μάλιστα είπα παραμονή πρεμιέρας μήπως θέλει να με αντικαταστήσει. Θυμάμαι επίσης τον πατέρα μου σε μια πρόβα στην οποία έτυχε να είμαι παρούσα, να λέει στον σκηνοθέτη του: Αν ο τρόπος δουλειάς σου είναι να βρίζεις και να μειώνεις τους ηθοποιούς σου, κάντο και σε μένα όχι μόνο στους νεότερους συναδέλφους μου

Οι παλαιότεροι αρκούνταν στο να λένε ότι το θέατρο θέλει γερό στομάχι-και μέχρι εκεί. Πολλοί σκηνοθέτες απ'αυτούς είναι πια πεθαμένοι. Πολλοί έχουν περάσει στην ιστορία ως σπουδαίοι και κάποιοι βεβαίως ήταν. Άλλοι συνδυάζουν και την σεξουαλική παρενόχληση μαζί με το bullying. Το χωριό μας είναι μικρό, πολλά απ'αυτά είναι γνωστά. Προσωπικά επιλέγω να μιλάω μόνο γι'αυτά που είδα με τα μάτια μου. Κι αν ο καθένας μιλήσει γι'αυτά που έζησε ο ίδιος, ίσως μπορεί να προσφέρει περισσότερα από κείνον που εικάζει απ'αυτά που απλώς άκουσε. Γιατί η ανθρωποφαγία παραμονεύει.

Ζωή Ρηγοπούλου
(Από το fb)