Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2021

Ο σεβάσμιος συνταξιούχος που με πήγαινε για ψάρεμα...

της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ 

Προχθές μιλούσα με μια Φίλη, μου λέει «δεν μπορώ να διαβάζω πολλά γι αυτό το θέμα με τα παιδιά που τα κακοποιούν, ξέρεις γιατί». 
Ξέρω γιατί, φυσικά ξέρω. Είναι Φίλη, είπαμε, όχι φίλη, ούτε «φίλη». Γι αυτό και ξέρω. 
Οι πιο πολλοί άνθρωποι δεν μιλάμε γι αυτά ούτε στους πολύ δικούς μας ανθρώπους. 
Τα είπαμε, τα εξηγήσαμε, μην επαναλαμβανόμαστε: Ντροπή, αυτομομφή, κλπ, κλπ. 
Εμένα, μου συνέβη κάτι ακόμα πιο προχωρημένο σε επίπεδο αυτοάμυνας: Για πολλά χρόνια δεν το έλεγα ούτε στον εαυτό μου. 
Το απώθησε ο εγκέφαλός μου εντελώς, το ξέχασε, το διέγραψε από τη μνήμη, ντιλίτ.  
Μέχρι που ξύπνησα ένα πρωί, πρόσφατα σχετικά, και το θυμήθηκα
Έτσι ξαφνικά. 
Ξύπνησα ένα πρωί και θυμήθηκα κάθε λεπτομέρεια. 
Εκείνη την εποχή πηγαίναμε στον Πόρο εξοχή, εξοχή το λέγαμε, δύο μήνες γεμάτους, αυτό που ακούμπαγαν οι πατεράδες τις οικογένειες κάπου και πήγαιναν και τις έβλεπαν λίγες μέρες μια στο τόσο. 
Ήταν μαζί μας η γιαγιά (η μητέρα του) και μια θεία πάλι από το σόι του πατέρα μου. 
Τα απογεύματα οι γυναίκες έπαιζαν κουμ καν στο ξενοδοχείο Άγκυρα στο Νεώριο. 
Στο καρέ ήταν και μια ηλικιωμένη κυρία, φίλη της γιαγιάς, η οποία παραθέριζε με τον σεβάσμιο συνταξιούχο σύζυγό της, συνταξιούχος των σωμάτων ασφαλείας μάλιστα, γεγονός που τον καθιστούσε ακόμα πιο σεβάσμιο στα μάτια όλων. 
Κάποιο απόγευμα ο σεβάσμιος των σωμάτων ασφαλείας πρότεινε να με πάρει να πάμε να με μάθει να ψαρεύω. Ήμουν γύρω στα 5-6 τότε
Η πρότασή του αντιμετωπίστηκε με τεράστιο ενθουσιασμό από το καρέ, το οποίο συνέχισε ν' ασχολείται με τους μπαλαντέρ όσο ο σεβάσμιος, εγώ και το καλάμι του ψαρέματος ξεκινήσαμε για να πάμε προς την άκρη του οικισμού για να με μάθει να ψαρεύω. 
Έκτοτε, το απογευματινό «ψάρεμα» έγινε αγαπημένη συνήθεια όλων. 
Πλην εμού. 
Αρκετά απογεύματα, το καρέ ανακάτευε την τράπουλα, ο σεβάσμιος με κάθιζε σε κάτι σκαλάκια, μου έδινε το καλάμι, έβαζε το χέρι του ανάμεσα στα πόδια μου και με το άλλο χέρι χαϊδευόταν, προτρέποντάς με να ακολουθώ με το καλάμι το ρυθμό των χεριών του. 
Δεν ξέρω πόσες φορές έγινε αυτό, πολλές, δεν ξέρω τι άλλο έγινε, δεν θυμάμαι τι άλλο έγινε, δεν θυμάμαι, ντιλίτ λέμε. 

Θυμάμαι μόνο ένα πράγμα: 
Όταν επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο κοιτούσα τη μητέρα μου, εύθραυστη και παγιδευμένη ανάμεσα στην απόλυτα ντομινέιτινγκ πεθερά της και τη χειριστική θεία, παγιδευμένη γενικά ανάμεσα σε μια απίθανα συνθλιπτική για την ίδια οικογενειακή συνθήκη από τη μια και τη δική της αδυναμία και έλλειψη αυτοπεποίθησης από την άλλη, και μου φαινόταν πάρα πολύ νέα, πάρα πολύ παιδί η ίδια, πάρα πολύ αδύναμη βασικά για  να σηκώσει το βάρος μιας τέτοιας αποκάλυψης εκ μέρους μου. 
Δεν μπορούσα να το συντάξω έτσι ακριβώς στο μυαλό μου τότε, βέβαια, αλλά όταν το σκέφτηκα μεγάλη και μου ήρθαν οι εικόνες και οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα, αυτό συνειδητοποίησα. 
Αισθανόμουν ότι η μητέρα μου θα κατέρρεε υπό το βάρος μιας τέτοιας κατάστασης, ότι όλες αυτές θα προσπαθούσαν να με βγάλουν τρελή, ότι κανείς δεν θα με πίστευε, ότι όλα αυτά θα γυρνούσαν εναντίον μου και κυρίως εναντίον της μητέρας μου. 

Όταν το θυμήθηκα, μεγάλη πλέον, αισθάνθηκα ότι δεν θα είχε κανένα νόημα να της το πω. 
Θα τη στενοχωρούσα χωρίς λόγο. 
Για μια ακόμη φορά έκανα αυτό που είχα μάθει να κάνω από παιδί: προστάτευσα τη μητέρα μου, με δικό μου κόστος. 
Δεν ξέρω ακριβώς τι μου έκανε αυτή η ιστορία, κάτι θα άφησε και σε σχέση με τους άντρες και τα θέματα εμπιστοσύνης μου, δεν σκοπεύω να φάω 10 χρόνια σε ψυχανάλυση για να το μάθω, σκοπεύω -όπως τα πάντα πλέον στη ζωή μου- να το διαχειριστώ όσο καλύτερα μπορώ, μέσα από τη δική μου αυτογνωσία, συνειδητότητα και βελτίωση. 
Είναι ο μόνος δρόμος. 
--------
Έχω φανεί συχνά αδύναμη μπροστά στα παιδιά μου. 
Κι έχω κάνει βλακείες μπροστά τους. 
Λογικό, ζούμε μαζί 24/7 σ' όλη μας τη ζωή σχεδόν. 
Διότι ΕΙΜΑΙ συχνά αδύναμη, όλοι είμαστε, κανείς μας δεν είναι ο σούπερμαν, έχουμε ανάγκες, συναισθήματα, ελαττώματα, τα πάντα όλα. Κι όλα αυτά, τα παιδιά τα βλέπουν. 
Τα ζουν, βασικά. 
Όμως...
Τι έχω μάθει απ' όλα αυτά;
Πάρα πολλά και διάφορα, που δεν θα σας κουράσω τώρα μ' αυτά, παρά μόνο με τα βασικά: 
Το να μεγαλώνεις με ασφάλεια παιδιά είναι ένα πράγμα πολύ πιο σύνθετο από το να είσαι εκεί για να καλύπτεις τις πρακτικές τους ανάγκες. Πράγμα που προϋποθέτει βέβαια ότι μπορείς να καλύψεις και τις υπόλοιπες ανάγκες οποιουδήποτε ανθρώπου. Αλλά και τις δικές σου. 
Τα παιδιά δεν αρκεί να τα κοιτάς και να τα ακούς: Πρέπει να τα συναισθάνεσαι. Πράγμα που προϋποθέτει βέβαια να συναισθάνεσαι γενικώς. 

Επειδή θα γίνεις ούτως ή άλλως πρότυπό τους -θετικό ή αρνητικό- πρέπει να είσαι πάντα αληθινός μαζί τους. Πράγμα που προϋποθέτει βέβαια να είσαι αρχικά αληθινός με τον εαυτό σου. 
Για να μεγαλώσεις με ασφάλεια παιδιά δεν χρειάζεται να είσαι παντοδύναμος. 
Χρειάζεται μια ιδιότητα πολύ πιο υψηλή: 
Να έχεις σθένος
Έναν εαυτό που πατάει γερά στα πόδια του. Με τα καλά του και τα λιγότερο καλά του. 
Πράγμα που προϋποθέτει βέβαια ότι έχεις σθένος στη ζωή γενικότερα...

** Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη σελίδα της Μ.Δ., στο fb.
 
(Η σελίδα του Harddog στο facebook είναι εδώ για «Μου αρέσει», αν φυσικά σας αρέσει, ή για «Ακολουθήστε»)