Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2021

Η ιστορία ενός κοχυλιού

Η ΛΕΙΑ ΒΙΤΑΛΗ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΟΣΤΡΑΚΟ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΥ 

Ακόμη και ένα κοχύλι μπορεί να έχει τη δική του ιστορία. Και να είναι κρυφή, φυλαγμένη στον πολύπλοκο κόρφο του που το μάτι δεν μπορεί να εισέλθει και να τη διαβάσει, ούτε το χέρι μπορεί να μπει να την αγγίξει. Μπορεί όμως να την ακούσει το αυτί.
Ήταν λοιπόν το κοχύλι πριν από πολλά πολλά χρόνια –πάνω από εκατό– καθισμένο στον σκοτεινό βυθό του τεράστιου Ατλαντικού

ωκεανού εκεί μακριά στην Αμερική. Όταν ένα αλιευτικό το ανέβασε χωρίς να το ξέρει ανάμεσα σε ψάρια, άλλα οστρακοειδή και φυτά της θάλασσας, οι ψαράδες θαμπώθηκαν από την χρυσαφένια λάμψη του φιλντισένιου κορμιού του. Δεν μπορώ να ξέρω πόσο το εκτίμησαν οι εκτιμητές και πόσο το πούλησαν οι ψαράδες. Ξέρω όμως ότι ταξίδεψε κι αυτό από την Αμερική μαζί με την άλλη οικοσκευή των παππούδων και βρήκε τη θέση του μετά από πολλές δοκιμές εδώ κι εκεί πάνω στο πιάνο της μαμάς μου, δίπλα σ’ ένα κρυστάλλινο ανθοδοχείο που, προπολεμικά, ήταν πάντα γεμάτο λουλούδια. Μετά δεν είχε πια λουλούδια. Ούτε τοποθετούσε κανείς ένα άδειο βάζο πάνω στο πιάνο. Έτσι το κοχύλι είχε μείνει μόνο του. Και για συντροφιά άκουγε τη μουσική που έπαιζε εκείνη η κοπέλα στο πιάνο η οποία λάτρευε πιο πολύ απ’ όλους τον Σοπέν. Ύστερα –μετά τον πόλεμο και την κατοχή– δεν υπήρχε πια ούτε το πιάνο. Και το κοχύλι έμεινε μόνο του να κοιτάζεται από το τραπέζι με το μικρό σκαμνάκι του πιάνου (θυμάστε τη δική του ιστορία). 

Τώρα βρίσκεται μαζί με άλλα κοχύλια –όχι τόσο λαμπερά– σε μια εταζέρα και καμαρώνει –αν και θλιμμένο– για την παντοτινή του φιλντισένια λάμψη, γιατί τα πράγματα δεν είναι σαν τους ανθρώπους, μπορούν να είναι παντοτινά.

Το μυστικό του όμως είναι αλλού. Όταν το παίρνεις στα χέρια σου και με λαχτάρα το ακουμπάς στο αυτί σου για να ακούσεις εκείνον τον αχνό ήχο της θάλασσας, που λένε ότι αναδύεται από τα κοχύλια, εσύ ακούς… μουσική! Ακούς ένα πιάνο να παίζει την Πολονέζ του Σοπέν. Και θυμάσαι εκείνη την κοπέλα που το έπαιζε παλιά στο πιάνο της. Και το κοχύλι είχε απορροφήσει μέσα του εκείνη τη μουσική. Για πάντα.

** Η φίλη συγγραφέας γράφει στο fb και το προσφέρει στον Harddog.