Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2020

Η φυσαρμόνικα...

Στα αγόρια έλεγα ότι η νονά μου ζει στην Αμερική, είναι μεγάλη και τρανή, οδηγεί ένα τεράστιο κίτρινο αυτοκίνητο, και δεν μου κάνει δώρα, γιατί μου έχει ανοίξει λογαριασμό με πολλά δολάρια σε μια μεγάλη αμερικανική τράπεζα, τα οποία θα πάρω μόλις μεγαλώσω και θα είμαι πολύ πλούσια. Ήμουν η αρχηγός τους και κάπως έπρεπε να δικαιολογώ την μονίμως παρούσα αμεριμνησία της μονίμως απούσας νονάς μου. Ώσπου, στις 23 Δεκεμβρίου 1979, στα 9 μου χρόνια, σκάει μύτη η νονά από το χωριό, την ώρα που παίζω ποδόσφαιρο με τ' αγόρια, για να μου φέρει το πρώτο και τελευταίο δώρο που είδα ποτέ από τα χέρια της. Μία ολόχρυση φυσαρμόνικα, κλεισμένη σε ένα καφέ κουτί με πράσινη τσόχα. Επειδή η περιγραφή της φανταστικής Αμερικάνας νονάς μου δεν ταίριαζε και πολύ με την πραγματική μου νονά, είπα στα αγόρια ότι αυτή ήταν μία μακρινή της ξαδέρφη στην οποία είχε δώσει αυστηρή εντολή να μου παραδώσει τα φετινά Χριστούγεννα την πιο ακριβή φυσαρμόνικα της Αμερικής, γιατί ήθελε να γίνω μουσικός. 

Φυσικά, η φυσαρμόνικα ήταν επιχρυσωμένη αλλά αυτό δεν μας απασχολούσε: η φυσαρμόνικα ήταν χρυσή και είχε φτιαχτεί μάλλον από κάποιον Ινδιάνο, αρχηγό φυλής, που κάποιοι κακοί χρυσοθήρες του την είχαν κλέψει μαζί με όλη τη γη των Ινδιάνων. 

Την επομένη οργώσαμε το Άργος και δεν αφήσαμε μαγαζί ή σπίτι που να μην πούμε τα κάλαντα με την φυσαρμόνικα να υποφέρει στα χέρια μου. Όταν τελειώσαμε, πήγαμε και δώσαμε όλα μας τα λεφτά από τα κάλαντα στο ζαχαροπλαστείο και φάγαμε πάστες Σεράνο -ό,τι πιο μοντέρνο τότε στη ζαχαροπλαστική- σαν να μην υπάρχει αύριο. Γυρίζοντας σπίτι, με στέλνει η μάνα μου να της πάρω μισό κιλό φακές στο μπακάλικο της γειτονιάς, γιατί τότε κρατούσε την νηστεία και παραμονές Χριστουγέννων, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστου,  μας πέθαινε στο όσπριο και το λαδερό. Αφήνω ασυναίσθητα τη φυσαρμόνικα στο πλατύσκαλο της εξώπορτας και μέχρι να γυρίσω από τον μπακάλη η φυσαρμόνικα είχε κάνει φτερά. Το ένα και μοναδικό δώρο που μου χάρισε ποτέ η νονά μου,  η χρυσή μου φυσαρμόνικα, είχε γίνει φτερό στο καπέλο του αρχηγού όλων των Ινδιάνων της Αμερικής...

Χριστίνα Καπετανοπούλου
(Από το fb)

(Η σελίδα του Harddog στο facebook είναι εδώ για «Μου αρέσει», αν φυσικά σας αρέσει, ή για «Ακολουθήστε»)