Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2020

Το πατρικό της Λεωφόρου

Για τους παλιούς Παναθηναϊκούς η Λεωφόρος είναι το γλυκό φόντο στις ποδοσφαιρικές τους αναμνήσεις. Για τους νεότερους είναι το φιλόξενο πατρικό απ’ όπου «όποτε πρέπει φεύγουμε και όποτε το χρειαζόμαστε γυρίζουμε». Το βέβαιο είναι ότι η αγκαλιά του περιμένει. Το γήπεδο της Λεωφόρου (κάποτε το πιο σύγχρονο της Ελλάδας και έδρα της Εθνικής) αντέχει στον χρόνο και αντιστέκεται στην απόρριψη. Ο ομάδα πάει και έρχεται, τα πλάνα ανακαίνισής της σχεδιάζονται και μετά μπαίνουν στα συρτάρια, η περίφημη διπλή ανάπλαση την απειλεί με γκρέμισμα και ύστερα έρχεται το φρεσκάρισμα για να φιλοξενήσει αγώνες και να διευκολύνει το περιπλανώμενο παιδί της. 

Γήπεδο-στόχος για τις μπουλντόζες, αλλά στέκει όρθιο στο πέρασμα των δεκαετιών, με το δικό του αυθάδικο λαϊκό ύφος! Με τα δημοσιογραφικά του κελιά, τη σιδερένια του σκάλα που οδηγούν στους λαμαρινένιους διαδρόμους του (μην σε πετύχει βροχή, γλιστράνε!), τη λιλιπούτεια αίθουσα (αίθουσα;) συνεντεύξεων και, γενικά, με την οικειότητα που προσφέρει. Ο Παναθηναϊκός επανήλθε το βράδυ της Κυριακής στο πατρικό του, κάτω από τους κροσσούς των βεγγαλικών που έπεφταν σαν φωτεινή βροχή από την πλευρά των Προσφυγικών. Η επάνοδος (θεωρητικά για έναν μόνο αγώνα, αλλά ποιος ξέρει;) συνδυάστηκε με νίκη (2-0 τον πολύ καλό ΠΑΣ), αλλά αυτό μικρή σημασία έχει για την ιστορία τής Λεωφόρου με τις καταγεγραμμένες μυθικές νίκες και μυθικούς ποδοσφαιριστές στις σελίδες της. Μυθική και αυτή, όπως τη χαρακτήρισε στις δηλώσεις μετά τη λήξη ο Μπόλονι.