Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2020

«Γιαγιά, ο παππούς τρελάθηκε»

Kι εκεί  που οι ώρες του εγκλεισμού βαραίνουν και ο σύρτης του δεσμοφύλακα χρόνου ακούγεται πολύ κοντά σου, πατάς το μαγικό κουμπί. Και το δωμάτιο παίρνει ένα χρώμα περίεργο, κάτι ανάμεσα σε φως και σε επιθυμία...
Επιθυμία να σηκωθείς από την μπερζέρα και να πιάσεις την κιθάρα, που έχει μαζέψει σκόνη από τη διπλανή οικοδομή και έχεις λησμονήσει να την περάσεις με το πανάκι που της αρέσει να την καθαρίζεις... Κι αφού δεν σηκώνεσαι, τα δάχτυλά σου κινούνται μηχανικά κι είναι σαν να παίζεις εσύ την κιθάρα που την ιδρώνει ο Πορτοκάλογλου και την άλλη, που κραδαίνει ο Δεληβοριάς και παίζουν  το «Πες μου παππού» του Άκη Πάνου.
Κι ύστερα αφήνεσαι στα χέρια τους και στις φωνές τους, μαζί με εκείνες της Νατάσας Μποφίλιου και της Ρένας Μόρφη και μονολογείς: «Για κοίτα, δεν πήγανε χαμένα τα δικά μας χρόνια, τότε που παίζαμε στα ''Μουσικά πρωινά'' και στα συνοικιακά κλαμπάκια Μπητλς και Έλβις, που παίζαμε Άνιμαλς και Στόουνς και που τα έκανε όλα ετούτα ζάφτι ο Σαββόπουλος και άνοιξε δρόμους που δεν τους είχαμε φανταστεί»...

Και καθώς έχεις «μεγαλώσει στα πόδια σου» τον μικρό Ζούλα, που μεγάλωσε πια και κουμαντάρει την ΕΡΤ και καθώς ξέρεις και την δική του «προϋπηρεσία» στο ροκ, λες «βλέπεις, ρε Στάμο, που κάνουν δουλειά  και τα ''Αχτύπητα φίλετα''; Τίποτε δεν πάει χαμένο!»...
Και περνάει το Σαββατόβραδο και την Κυριακή πάλι στην μπερζέρα για να δεις το «ντέρμπυ».
Τί «ντέρμπυ» δηλαδή σε ένα γήπεδο άδειο, χωρίς κόσμο! Σαν να σου σερβίρουν σε ακριβό κρυστάλλινο ποτήρι ζεστή σαμπάνια! Φαντάσου, ούτε μια φορά δεν σηκώθηκες από την θέση σου! Κατάντια!

Κι αφήνεις το ποδόσφαιρο, που δεν σε θέλγει -άδειο κέλυφος και ξαναπατάς το ,ίδιο με χθες, μαγικό κουμπί! 

Και, ώ Θεεέ της νιότης μας, λάμπει σαν το Βόρειο Σέλας η φαλάκρα του Διονύση, ευρύτατη πλέον, με ένα σχεδόν κοτσιδάκι  στο ακόμη ανθισμένο πίσω μέρος της κεφαλής, αλλά με τα ίδια φωσφορίζοντα μάτια , να εκπέμπουν την ζεστασιά του «Ροντέο» και του «Κύτταρου»...
Και ξαφνικά, γεμίζει το δωμάτιο θάλασσα, πουλιά, λαμπιόνια, κι ένα παλιό γραμμόφωνο και μια κιθάρα με το «μι καντίνι» σπασμένο, με την οποία παίζεις σε ένα πάρτυ, στο σπίτι της Μένυας Παπαδοπούλου, «Τα πουλιά της δυστυχίας»! 

Και η Μένυα στα πόδια σου, μαζί κι ο Γιάννης Δημαράς, που έχει πιει και προσπαθεί να σου κάνει «δεύτερη».
Και ξεχύνεται ο Διονύσης με την παρέα του, μια ορχήστρα που «κεντάει»! Και δεν μπορείς να κρατήσεις τα δάκρυα χαράς! «Ναι, ρε φίλε!  Αυτή είναι η γενιά μας κι ο Διονύσης μπροστά κι ας λένε ότι θέλουνε οι ''συνεπείς''».
Περάσαμε μύρια κύματα αλλά μπορούμε να κλάψουμε με «Τα παιδιά που χάθηκαν», να ουρλιάξουμε με το «With a little help from my friends», να ανέβουμε στο κρεβάτι και να ξελαρυγγιαστούμε με το φινάλε  του «Hey Jude» ! 

Κι ας φωνάζει η εγγονή μας «Γιαγιά, ο παππούς τρελάθηκε»!
Μπράβο και στο «Μέγκα» και σε μας, τους εκδρομείς του εξήντα!

Δημήτρης Καπράνος 
(Από το fb)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG:
Το σχολείο του Διονύση Σαββόπουλου και των Εκδρομέων του εξήντα... - Η αισιόδοξη νότα του Σαββατόβραδου