Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2020

Το Πολυτεχνείο πονάει...

Σαράντα επτά χρόνια το Πολυτεχνείο πονάει. Τους πολλούς για το αίμα που χύθηκε, για τις ψυχές που χάθηκαν, για τους νέους που σακατεύθηκαν. Τους λιγότερους (αλλά όχι ελάχιστους!) για ό,τι το Πολυτεχνείο σηματοδότησε στη διαδρομή τής Ιστορίας, για την αξία που πήρε, για την ανύψωση του χαρακτήρα του σε ιστορική εξέγερση –σε έπος κατά της Χούντας με τα τανκς– και, κυρίως, για τον ρόλο που έπαιξε στο γκρέμισμα των δολοφόνων της Δημοκρατίας και των υπερασπιστών της. 

Μη γελιόμαστε. Σε αυτά τα 47  χρόνια η επετειακή απόδοση τιμής στο Πολυτεχνείο, κάθε φορά ενοχλούσε. Και όχι μόνο τα δηλωμένα «σταγονίδια» της Δικτατορίας, που με το πέρασμα των χρόνων έφτιαξαν ρυάκι και, κάποτε, ποτάμι που έφτασε ως τα έδρανα τής Βουλής και τη βεβήλωσαν πριν το κύμα των εκλογών τού ’19 εκβράσει τους υμνητές της στις ακτές της Δημοκρατίας –φυσικά και της Δικαιοσύνης. 

Σαράντα επτά χρόνια υπομένουν κάποιοι (ξανά: όχι ελάχιστοι!) τούτες της ημέρες της μνήμης. Πονούν και σιωπούν. Καρτερούν να κυλήσει ο χρόνος και να περάσουν οι εκδηλώσεις τιμής. Θα τους περάσει! 

ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ
: Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν τούτο το θέμα είναι από μια μακρινή επέτειο (πρώτη ή δεύτερη) του Πολυτεχνείου. Τραβήχτηκαν με μια παλιά Ολίμπους που βοήθησε στη δημιουργία ενός άτεχνου, αλλά πολύτιμου, προσωπικού αρχείου, και εμφανίστηκαν-τυπώθηκαν σε ερασιτεχνικό, υποτυπώδες, φωτογραφικό εργαστήριο νεανικών αναζητήσεων. Ίσως με όχι με τα κατάλληλα εμφανιστικά και στερεωτικά, γι’ αυτό το ξεθώριασμα από τα χρόνια.